Güzel yazılar sayfasına dön Sonraki yazı >> << Önceki yazı

BİR HAYATTAN BİR HAYATA GEÇMEK
 

Birlikte olduÄŸunuz kadın deÄŸiÅŸtiÄŸinde, deÄŸiÅŸen yalnızca bir kadın deÄŸildir, hayatın  neredeyse bütünü deÄŸiÅŸir, bir baÅŸka kata, bir baÅŸka bahçeye geçersiniz, orada her ÅŸey farklıdır.. Arkada bıraktığınız, sizi seven ya da sizin sevdiÄŸiniz kadın için duyduÄŸunuz özlem ya da vicdan azabıyla bulanıklaÅŸan yeni duygularınızın yarattığı buÄŸulu kıpırtının içinde beliren taze sevginin yanı başında duruveren tedirginlik de, yalnızca bir trapezden bir trapeze geçerken trapezcinin hissettiÄŸi o boÅŸluÄŸa düşme korkusundan deÄŸil, biraz da bir hayattan bir baÅŸka hayata, bir terastan bir baÅŸka terasa atlamanın hafifçe sarhoÅŸ eden ÅŸaÅŸkınlığındandır. Kutsal kitapların anlattığı cennet ve cehennem gibi hayatın da, her  birinde ayrı bahçeler, ayrı yangınlar, ayrı ateÅŸler, ayrı ızdıraplar, ayrı sevinçler, ayrı çiçekler bulunan çeÅŸitli katlara ayrıldığını, Babil'in asma bahçeleri gibi teras teras yükselen hayatın hangi katında duruyorsanız, yaÅŸayacaklarınızın da durduÄŸunuz yere göre  belirleneceÄŸine inanırım ben.

EÄŸer bir erkek, sevgisinin peÅŸine düşen Dante'nin cenneti ve  cehennemi dolaÅŸması gibi hayatın çeÅŸitli katları arasında dolaÅŸmak, bir terastan bir baÅŸka  terasa geçmek isterse mutlaka kendine yol gösterecek bir kadına ihtiyacı vardır; belki  yanılıyorum ama bana öyle geliyor ki, bir erkek, bir kadının yardımı olmadan, bulunduÄŸu bahçeden bir baÅŸka bahçeye, içinde kavrulduÄŸu yangından bir baÅŸka yangına tek başına  geçemez. Bir erkeÄŸin düşünsel yeteneÄŸi, estetik birikimleri ne olursa olsun, hayatta durduÄŸu kat, içine doÄŸduÄŸu kattır, tanıdığı ilk kadının, annesinin onu bıraktığı kat.

Giyim zevkinin bulunmadığı bir bahçede doğduysanız, giyim zevkinin gelişmiş olduğu bir bahçeye sizi ancak bir kadın götürür, sofralarının inceliklerle donatılmadığı bir katta doğduysanız, incelikli sofraların bulunduğu kata sizi götürecek olan da bir kadındır.

Birlikte olduÄŸunuz  kadın deÄŸiÅŸtiÄŸinde, deÄŸiÅŸen yalnızca bir kadın deÄŸildir, hayatın neredeyse bütünü deÄŸiÅŸir, bir baÅŸka kata, bir baÅŸka bahçeye geçersiniz, orada her ÅŸey farklıdır. DinlediÄŸiniz müzik, okuduÄŸunuz kitap, yediÄŸiniz yemek, gittiÄŸiniz yerler, buluÅŸtuÄŸunuz arkadaÅŸlar, hatta taktığınız kravat bile deÄŸiÅŸir.

Arkada bıraktığınız, sizi seven ya da sizin sevdiÄŸiniz kadın için duyduÄŸunuz özlem ya da  vicdan azabıyla bulanıklaÅŸan yeni duygularınızın yarattığı buÄŸulu kıpırtının içinde beliren  taze sevginin yanı başında duruveren tedirginlik de, yalnızca bir trapezden bir trapeze  geçerken trapezcinin hissettiÄŸi o boÅŸluÄŸa düşme korkusundan deÄŸil, biraz da bir hayattan  bir baÅŸka hayata, bir terastan bir baÅŸka terasa atlamanın hafifçe sarhoÅŸ eden ÅŸaÅŸkınlığındandır. Bir kadından bir kadına geçmek, bir hayattan bir baÅŸka hayata geçmektir. Yıllarca alıştığınız, içinde geçirdiÄŸiniz zamanda benimseyip, farkına varmadan neredeyse baÅŸka bir yaÅŸama biçimi olmadığına inandığınız bir hayattan çıkıp, duyguların, davranışların, ÅŸakaların, arkadaÅŸ çevrelerinin, konuÅŸulan konuların, ses tonlarının, okul anılarının, geçmiÅŸ aÅŸk tecrübelerinin, seviÅŸme tarzlarının bambaÅŸka olduÄŸu yeni hayatın kapısından girmek ne kadar ÅŸaşırtıcı ve heyecan vericidir. Elinizde olmadan bu yeni terastan görünen manzarayla eski terasın manzarasını kıyaslarsınız, yadırgatıcı birçok yeniliÄŸi taze bir aÅŸkın handiyse sonsuz gibi görünen hoÅŸgörüsüyle benimsemeye çalışırken  zaman zaman yorulup, gizlice eski günlerin bildik, belki sıkıcı ama alışılmış rahatlığını da özlersiniz. Sonra, eskiden çiçekleri ve alevleri arasında gezinirken ruhunuza ağır ağır yerleÅŸmiÅŸ olan bıkkınlıkları, yıpratıcı eskimiÅŸlikleri, "bu hayatın baÅŸka katları da yok muydu acaba" diye içinizi yoklayan cevapsız merakları hatırlar, yeni hayatınıza sarılırsınız. Evinden ayrılmış ama menziline henüz varamamış bir yolcunun bütün duyguları vardır  sizde, gördükleriniz karşısındaki coÅŸku, bir yolculuk yapmanın keyfi, varacağınız yerde sizi bekleyecek olan için kurduÄŸunuz hayaller, yol yorgunluÄŸu, yabancılara kendinizi tanıtma zorunluluÄŸu, sürekli bir sarsıntı, vücudunuzun biçimini almış bir yatakta yatma isteÄŸi; birbirine benzemeyen, birbirinin zıddı birçok duygu.

Yol boyunca manzara deÄŸiÅŸir. Hayatın yeni bir terasına tırmanmakta olduÄŸunuzu hissedersiniz. Bir kadın, elinin bütün sıcaklığını  elinize bırakarak sizi yeni bir hayata götürmektedir; bir misafirlikten çıkışta kapının önündeki kaçamak ve yakıcı öpüş, deÄŸiÅŸik seviÅŸme fısıltıları, sabahleyin sizin için yeni olan bir ÅŸarkıcının söylediÄŸi ÅŸarkı, size takılan yeni ve mahrem bir isim. Kadınlara özgü usul bir  ustalıkla, yeni hayatınız için eksik olan kısımlarınızın tamamlandığını görürsünüz, "o  gömleÄŸini mi giydin, bu da çok güzel ama bence mavi olanı sana daha çok yakışıyordu,"  "istersen o lokantaya gidelim ama ÅŸurada bir lokanta var, onu da çok seversin," "bu adamı  okudun mu, geçen gün senin anlattıklarına benzer ÅŸeyler yazıyor," "tabii deniz kıyısı da  çok güzel ama bu mevsimde bir daÄŸ gölü var, orası da çok sakin ve güzel oluyor," "sen hiç ata bindin mi, bence atın üstünde çok heybetli görünürdün," "bugün sana bir koku  aldım, bir denemek ister misin;" önemsiz gözüken bütün bu cümleler, küçük fırça darbeleri gibi size yeni bir hayatın resmini çizmektedir. Eski hayatınızda size ait olan bahçenin, sizi artık kendinizi kanıtlamaya zorlamayan güveninin yerini hafif bir kuÅŸkuyla harmanlanmış bir kendini beÄŸendirme arzusu almıştır, yenilikleri pek de itiraz etmeden kabul ederken, deÄŸiÅŸik hayat biçimlerinin çok da cahili olmadığınızı göstermek istersiniz. Hatta bazen, bir önceki terasta kesinlikle reddettiÄŸiniz bazı davranışları, bu yeni terasta, kendiniz de kendinize ÅŸaÅŸarak istekle kabul edersiniz; baktığınız manzara deÄŸiÅŸirken siz de deÄŸiÅŸmiÅŸsinizdir çünkü. Sevgisinin peÅŸinde cennetle cehennemi dolaÅŸan Dante gibi yeni bir hayatı dolaÅŸmaktasınızdır artık. Cenneti deÄŸiÅŸiktir. Cehenneminin de deÄŸiÅŸik olduÄŸunu  göreceksiniz. Kavgaları, acıları, kıskançlıkları bile farklıdır.

Bir erkeÄŸi hayatın içinde kadınlar gezdirir, hayatın katları arasında kadınlar dolaÅŸtırır. Zevkli bir kadına rastlarsanız zevkiniz, bilgili bir kadına rastlarsanız bilginiz, esprili bir kadına rastlarsanız espriniz, zeki bir kadına rastlarsanız zekânız geliÅŸir; yeni huysuzluklar, kaprisler, kavga nedenleri, acılar da öğrenirsiniz. Ardınızda kalan kadının size öğrettiklerine, yeni kadının öğrettikleri de katılır. Her zaman eski kadını anacağınız bir an gelecektir, ÅŸimdi size eskimiÅŸ gözüken o manzaranın da bir zamanlar sizin için ne kadar yeni olduÄŸunu hatırlayacaksınızdır, bir sevgiliyi deÄŸilse bile zaman zaman bir kardeÅŸi özler  gibi özleyeceksinizdir onu. Bir kadından bir kadına, bir hayattan bir hayata geçerken heyecanınıza daima biraz da kırıklık karışır, tuhaf bir kırıklıktır bu, yalnızca erkeklerin bildiÄŸi, çocuÄŸunu sokaÄŸa bırakmış bir babanınkini andıran sızılı, tuhaf bir vicdan azabı; bugün girdiÄŸin bahçenin kapısına onun bahçesinden geçerek geldiÄŸini bilmenin huzursuz borçluluÄŸu. Hayat, kutsal kitaplarda anlatıldığı gibi kat kattır; Babil'in asma bahçeleri gibi teraslar halinde yükselir. Bir terastan bir terasa sizi kadınlar götürür. Ve, bugün durduÄŸunuz teras, seyrettiÄŸiniz manzara, gördüğünüz hayat, yanınızdaki kadının terası,  manzarası, hayatıdır; hayatın hangi katında durduÄŸunuzu, yanınızdaki kadının durduÄŸu kat belirler. Hayatınız, seçtiÄŸiniz kadındır. Bir kadın deÄŸil bir hayat seçersiniz çünkü
 

    RENKLERÄ°N Ä°Åž YAÅžAMINDA KULLANIMI
 

Kansas Üniversitesi sanat müzesinde bir arastirma için halinin altini elektronik bir sistemle donatmislar, duvar rengini beyaz ve kahverengi olarak degisebilir yapmislar. Arka fon beyaz kullanildiginda insanlar müzede yavas hareket etmis, daha uzun süre kalip, daha fazla alanda dolasmislar. Arka fon kahverengiye döndügünde ise, insanlar müzede çok daha hizli hareket edip, daha az alan dolasmis ve müzeyi çok daha kisa sürede terketmisler. O yüzden dünyadaki fast food restaurantlarinin hepsinin sandalyeleri ve masalari kahverengi, duvar boyalari ise kahverengi-sampanya-pembe karisimidir. Hiç bir fast foodcunun duvarini beyaz göremezsiniz.

 

Renklerin insanlar üzerindeki yadsinamaz etkisini farkeden batili sirketler bunu is yasaminda siklikla kullanmaktadirlar. 1998 Agustos'unda bir günlügüne Bursa'ya ugradik. Serif Agabey bizi aksam ünlü Iskender Kebapçisina götürdü ve yemek sirasinda 'buraya ne zaman gelsem bir an önce gitmek istiyorum, içeride kalmayi hiç istemiyorum.' dedi. Ben de ayni duygulari yasamistim. Tüm duvarlar bastan asagiya kahverengi agaç kaplamaydi. Ben de ona Burger King, Kentucky Fried Chicken ve benzer fastfoodlarin bunu yillardir bilinçli olarak yaptigindan bahsettim.

 

Bizim lokantacilar ise lüks tutkusuyla. Aslinda uzun oturulmasi ve keyif  alinmasi gereken bir yerde yanlis uygulama yapmislardi. ( Ayni konuya farkli bir yaklasim: Ziraat Bankasi ya da Ticaret Bankasi'nin açik kahverengi agaç kaplamali subelerini düsünün. Ve iç sikintinizi.  Büronuzda kahverengi mobilyalar kullanmayin! Erol Aksoy'un bildiginden midir bilinmez, kahverengiyi hiç sevmedigi söylenir. ( Coskun Ulusoy'un çalisanlarina kahverengi takim elbise giydirmedigini biliyorum ) Kahnverengi ayni zamanda teklifsiz, rahat bir renk olarak kabul edilir. Karsinizdakinin kendini resmiyetten uzak daha rahat hissetmesini ve açilmasini saglar. Kendisi üzerinde ciddi bir takibim yok ama tüm ünlüleri rahatlikla konusturmasiyla taninan, ünlü televizyoncu larry King'i televizyonda her seferinde kahverengi kravatlar ve ceketlerle görüyorum.

 

Istanbul'da bir dergi grubuna verdigim bir seminerde, gazetecilere bundan bahsettim ve röportajlarinda kahverengi giymelerinin avantaj olacagini söyledim. Daha sonra, ayni dergi grubundan bir gazeteci dostumuz, "Serif Bey, sizin yaptiginiz konusmanin ertesi günü bir röportajim vardi, kahverengileri giyip gittim, gerçekten adami susturamadik" demisti. Sevgili Özden Arslan 40'li yillardan bu yana Avustralya'da kahverengi üç parça takim elbise üretilmedigi söylemisti. Batililar, "You blend in people" diyorlar, kahverengi toprak rengidir ve diger insanlar arasinda kaybolur gidersiniz. Is görüsmelerinde, profesyonel toplantilarda sakin kahverengi giymeyin.

 

Kirmizi, istah açar. O yüzden dünyadaki gida firmalarinin hepsinin logosunun kirmizi oldugunu hayretle farkedeceksiniz; Cola Cola, Pizza Hut, McDonald's, Ãœlker, Burger King... bu listeyi binlere çikarabilirsiniz. Kirmizi tansiyonu yükseltir ve kan akisini hizlandirir. Zamani unutun ! Istahiniz açilsin daha çok için ! Uykusuz kalin ! Bir seminerimde" peki bogalar niye kirmizi renge saldiriyor ?" diye sormuslardi. Maymunlarin disinda, arastirilan hayvanlarin hemen hepsi siyah beyaz görmektedir. Yani bogalar da renk körüdür. Kirmiziya degil, kendilerine saldirilan koyu renkli beze saldirirlar. Birinin çikip Ispanyol'lara bu gerçegi anlatmasi gerekir. Belki de kani, heyecani ve enerjiyi anlatan o kirmizi bez arenadaki, ölüme mahkum olan o zavalli bogaya degil de, tribünlerde oturan, televizyonlari basinda ölümü, kani ve baglantili olarak cinselligi isteyen binlerce manyaga sallaniyor. 

 

Yesil, güven verir. O yüzden bankalarin logolarinda en çok tercih ettikleri iki renkten biridir. Yatak odasi için de rahatlatici bir renktir.Yaraticiligi körükler. Batida büyük otellerin mutfaklarinda duvar renginin,asçilarin yaraticiligini arttirmak için yesile boyandigini duymustum. Hastahaneler de logove iç dizaynlarinda yesili tercih eder. Çünkü rahatlatici ve sakinlestiricidir. Tabiati en çok hatirlatan renktir. Yesil alanlarda insanlarin daha az mide agrisi çektikleri tespit edilmis. Sakiz paketlerinde ve sebze satilan yerlerde de yesil en tercih edilen renktir.

 

Siyah, gücü ve tutkuyu tercih eder. Hirsin da bir ifadesidir. Bizde ve batida siyah, matemi simgelerken Japonya'da mutlugun simgesidir. Fonda kullanildiginda karamsarligi çagristirir. Isigi yok eder. Konsantrasyonu en çok getiren renktir. Einstein, konsantre olabilmek için perdeleri siyah,  gün isigi olmayan bir odaya girer ve öyle düsünürmüs.

 

Freud, maviyi sakin diye niteler. Faber Birren ise tansiyonu düsürdügünü söyler. Araplar ise mavi taslarin kanin akisini yavaslattigina inanirlar.Nazar boncugu o yüzden mavi taslidir. Sakinlestirici bir renktir, batida bu etkisi  yüzünden initharlari azaltmak için köprü korkuluklarini maviye boyarlar.

 

Amerika'da bir ilkokulun duvarlarini beyaz ve portakal renginden maviye çevirmisler, çocuklarin yarmazliklarinin azaldigini tespit etmisler. Mavi ve özellikle lacivert kozmik bir renk olarak kabul edilir; sonsuzlugu, otoriteyi ve verimliligi çagristirir. ( Uluslararasi toplantilarda tüm devlet baskanlari lacivert takim elbise giyerler. Neden dersiniz?)

 

O yüzden dünyadaki firmalarin yarisindan fazlasi logolarinda maviyi kullanirlar. Hilton amblemini laciverde çevirirken, insanlarin kafasinda daha büyük kurulus imaji olusturacagini biliyor. Ayni sekilde Bill Clinton, Büyük Jüriye ifade  vermesinden önce mavi kravat takarak daha inandirici olacagi yönünde danismanlarinca uyarilmistir. Bankalarin logolarinda ve imaj olusturmada en çok kullandiklari iki renk mavi ve yesildir. Maviyle büyüklüklerini, yesille güvenilirliklerini  vurgularlar. Yesil ve mavi saglamligin habercisidir. Hakkinda sik sik batiyor söylentisi çikan, çok kazandiran bankalarin ise logolarinin mavi olmasi ise yeterli degildir. Mavi, yeme içgüdüsünü azaltan bir renk. O yüzden fast food zincirleri içeride mavi hiçbir sey bulundurmazlar. Mavinin en önemli özelliklerinden birisi de çok uzaklardan farkedilebilmesidir. Kirmizi ise en dikkat çekici renklerden birisi olmasina ragmen yakindan kolaylikla farkedilirken, uzaktan daha zor ayirdedilmektedir. O yüzden batida gökdelenlerin ve yüksek noktalarin üzerindeki, uçaklar için konulan uyari isiklari maviye çevrilmisken bu bilgiden yoksun biz, hala israrla kirmizi isaret isiklarini  kullanmaktayiz.Oysa kirmizi uzaktan dikkati çekmez. Son dönemde batida polis otolarinin üzerinde dikdörtgen isiklar görmeye basladik, bunlarin genellikle yarisi mavi, yarisi kirmiziydi. Bunun nedeni de uzaktan farkedilebilmesiydi. Bu lambalar Türkiye'ye geldi ve polis otolarinin üzerine konuldu.Tabii  nedeni bilinmeden...

 

Portakal rengi ise çabuk dikkati çeker. Eger bir ürün ve markada ise bu ürün herkes için imajini verirsiniz. Insanlar o kapidan içeri rahat girebileceklerini hissederler. Portakal rengi, bulundugu grubu sayica çok gösterir. 1974 Dünya Kupasi'nda Hollanda milli takiminin basinda olan Ernst Happell "Bu turuncu formalarla biz sahada rakip takimdan daha fazla sayida görünüyoruz." demisti.

 

Gri, diplomatik ve agir bir renktir ama hareketsizligi, yavasligi ve ciddiyeti temsil eder. Silahli Kuvvetlerde her yeri griye boyariz.Kapilar, kaloriferler...Devlette de hersey gridir. Yaraticiligi öldürdügü öne sürülür.

 

Bronz, genelde negatif bir etki yaratir. Tepki almak istediginizde ise yarar,içki reklamlarinda belki biraz da içki rengi ile benzesmesinden kullanilir. Kimi bankalarin yazi karakterlerinde altin-bronzkarisimi bir sekilve rengi kullandigi görürsünüz. Daha çok altini ve parayi çagristirir çünkü.

 

Mor, nevrotik duygulari açiga çikardigi, insanlari bilinç altinda korkuttugu tespit edilen bir renk. 1998 yilinda Ataköy'de çatidan atlayarak intihar  eden çocugun sizofren oldugu ögrenilmisti. Intihar resminde, yerdeki ajandadan,bir kenara savrulmus çakmaga kadar hersey mordu. çocugun  parmaklari dahi mora boyanmisti.

 

Pembe giyenlere, hizmetlerinden dolayi ödeme yaparken kendimizi daha rahat hissettigimizi tespit etmisler. Ingiltere'de Boots ve Marks and Spencer magazalarinda tüm tezgahtarlarin pembe gömlek giydigini gördüm. 

 

Sari, geçiciligin ve dikkati çekiciligin ifadesidir. O yüzden tüm dünyada taksiler saridir. Dikkat çeksin ve geçici oldugu bilinsin diye. Araba kiralama firmalari logolarinda hep sariyi kullanirlar. "Ürün geçici, lütfen geri getirin" demek istiyorlar. O yüzden dünyada hiçbir banka ambleminde bildigimiz sariyi kullanmaz. ( Portakal ve bronz ya da bakir kimi zaman yer alabilir. ) Paranin geçici degil, kalici olmasini isterler. Benim bugüne kadar sariyi logosunda baskin bir renk olarak kullandigini gördügüm tek banka bizim devlet bankasi Vakifbank'tir. Aslinda "bizde para pek durmaz, politikacilara avanta kredi olarak dagitiyoruz" demenin bir yolu olabilir.

 

Beyaz, istikrari, devamliligi ve temizligi simgeler. Bu yüzden eger üzerinde fazla saibeler olan bir politikaciysaniz, beyaz agirlikli kiyafetleri seçmelisiniz. Beyaz elbiseler sizin temiz oldugunuz imajini verir. Beyaz elbiseli ve üzerinde saibeler olan politikaci deyince akliniza kim geliyor? Yok caniiiimmm.

 

Iste renklerin dünyasi ve sirketlerin bunu nasil kullandiklari ve bizle nasil oynadiklari. 

   Adamin biri bir gece bir ruya gormus:

Upuzun bir kumsal boyunca yaninda tanri ile yuruyormus. Onlar yururken tam karsilarindaki gokyuzunden de bir film seridi gibi adamin hayatindan sahneler geciyormus. Kumsal adamin hayat yolu imis sanki... Adam kumda iki cift ayak izi kaldiginda dikkat etmis... Bir cifti kendisinin bir cifti tanrinin.

Hayatinin son sahneside gokyuzunden gectikten sonra adam, kumdaki ayak izlerine boydanboya bir daha bakmis ve birden bir sey dikkatini cekmis. Hayat yolunun pek cok bolumunde kumda sadece bir cift ayak izi goruluyormus ve adam dehset icinde farketmis ki , ayak izleri, teke, hayatinin en kotu, en aci anlarinda iniyor. Bu kesfi onu fena halde rahatsiz etmis ve tanri'ya sormaya karar vermis.

Tanrim...eger sana inanirsam senin  yolundan gidersem her zaman yanimdaolacagini her zaman yanibasimda yuruyecegimi soylemistin... Oysa hayat yoluma bakiyorum. En zorlu en kotu, en acili anlarimda sadece bir cift ayak izi goruyorum kumda... Anlayamiyorum tanrim, anlayamiyorum.... Hayatin kolay gunlerinde yanimda yuruyorsunda sana en muhtac oldugum anlarda beni niye terkediyorsun?

Tanri gulumseyerek cevap vermis: sevgili, cok sevgili evladim....ben seni cok sevdim ve hic terketmedim. Hayat yolundaki o zorlu sinav gunlerinde yani en acili  en kotu anlarinda kumda hep bir cift ayak izi gordun. Dikkat et ! Ayak izleri teke  indiginde derinlesiyor. Cunku, o siralar ben, seni kucagimda tasiyordum......

Büyük bir kedi, kuyruğuyla oynayan küçük bir kediye sormus:
"Neden kuyruğunu kovalıyorsun?"

Yavru kedi yanıt vermiş:
"Bir kedi için en güzel şeyin mutluluk, mutluluğun da kuyruğum olduğunu öğrendim. Bu nedenle onu kovalıyorum, yakaladıgımda mutluluğa kavuşacagım."

Bunun üzerine yaşlı kedi şöyle demiş:
"Gençken ben de mutluluğun kuyruğum olduğuna karar vermiştim. Ama şunu farkettim; ne zaman onu kovalasam benden uzaklaşıyor, ne zaman kendi yoluma gitsem hep peşimden geliyor."

    Gürültü patirtinin içinde sükûnetle dolas; sessizligin içinde huzur bulundugunu unutma.

Baska türlü davranmak açikça gerekmedikçe herkesle dost olmaya çalis.

Sana bir kötülük yapildiginda verebilecegin en iyi karsilik unutmak olsun. Bagisla ve unut. Ama kimseye teslim olma.

Içten ol; telassiz, kisa ve açik seçik konus. Baskalarina da kulak ver. Aptal ve cahil olduklari zaman bile dinle onlari; çünkü, dünyada herkesin bir öyküsü vardir.

Yalniz planlarinin degil, Basarilarinin da tadini çikarmaya çalis.

Isinle ne kadar küçük olursa olsun ilgilen; hayatindaki dayanagin odur. Sevecegin bir is seçersen yasaminda bir an bile çalismis olmazsin. Isini öyle sev ki, basarilarin bedenini ve yüregini güçlendirirken verdiklerinle de yepyeni hayatlar baslatmis olacaksin.

Oldugun gibi görün ve göründügün gibi ol. Sevmedigin zaman sever gibi yapma.

Çevrene önerilerde bulun ama hükmetme. Insanlari yargilarsan onlari sevmeye zamanin kalmaz. Ve unutma ki, insanligin yüzyillardir ögrendikleri, sonsuz uzunlukta bir kumsaldaki tek bir kum taneciginden fazla degildir.

Aska burun kivirma sakin; o çöl ortasinda yemyesil bir bahçedir. O bahçeye layik bir bahçivan olmak için her bitkinin sürekli bakima ihtiyaci oldugunu unutma.

Kaybetmeyi ahlaksiz bir kazanca tercih et. Ilkinin acisi bir an, ötekinin vicdan azabi bir ömür boyu sürer.

Bazi idealler o kadar degerlidir ki, o yolda maglup olman bile zafer sayilir.

Bu dünyada birakacagin en büyük miras dürüstlüktür.

Yillarin geçmesine öfkelenme; gençlige yakisan seyleri gülümseyerek teslim et geçmise.

Yapamayacagin seylerin yapabileceklerini engellemesine izin verme.

Rüzgarin yönünü degistiremedigin zaman, yelkenlerini rüzgara göre ayarla. Çünkü dünya, karsilastigin firtinalarla degil, gemiyi limana getirip getiremediginle ilgilenir.

Ara sira isyana yönelecek olsan da hatirla ki, evreni yargilamak imkansizdir. Onun için kavgalarini sürdürürken bile kendi kendinle baris içinde ol.

Hatirlar misin dogdugun zamanlari: sen aglarken herkes sevinçle gülüsüyordu. Öyle bir ömür geçir ki, herkes aglasin öldügünde, sen mutlulukla gülümse.

Sabirli, sefkatli, bagislayici ol. Eninde sonunda bütün servetin sensin. Görmeye çalis ki, bütün pisligine ve kallesligine ragmen dünya yine de insanoglunun biricik güzel mekanidir.

  Asagidaki gerçek hikâye Kellog Business School'da (Northwestern Ãœniversitesi) Is Idaresi master ögrencileri ile Zaman Yönetimi dersi profesörü arasinda geçer:

Profesör sinifa girip karsisinda duran dünyanin en seçilmis ögrencilerine kisa bir süre baktiktan sonra, "Bu gün Zaman Yönetimi konusunda deneyle karisik bir sinav yapacagiz" dedi. Kürsüye yürüdü, kürsünün altindan kocaman bir kavanoz çikartti. Arkadan, kürsünün altindan bir düzine yumruk büyüklügünde tas aldi ve taslari büyük bir dikkatle kavanozun içine yerlestirmeye basladi. Kavanozun daha baska tas almayacagina emin olduktan sonra ögrencilerine döndü ve "Bu kavanoz doldu mu?" diye sordu.

Ögrenciler hep bir agizdan "Doldu" diye cevapladilar. Profesör "Öyle mi?" dedi ve kürsünün altina egilerek bir kova micir çikartti. Miciri kavanozun agzindan yavas yavas döktü. Sonra kavanozu sallayarak micirin taslarin arasina yerlesmesini sagladi. Sonra ögrencilerine dönerek bir kez daha "Bu kavanoz doldu mu?" diye sordu. Bir ögrenci "Dolmadi herhâlde" diye cevap verdi. "Dogru" dedi profesör ve gene kürsünün altina egilerek bir kova kum aldi ve yavas yavas tüm kum taneleri taslarla micirlarin arasina nüfuz edene kadar döktü. Gene ögrencilerine döndü ve "Bu kavanoz doldu mu?" diye sordu. Tüm siniftakiler bir agizdan "Hayir" diye bagirdilar. "Güzel" dedi profesör ve kürsünün altina egilerek bir sürahi su aldi ve kavanoz agzina kadar doluncaya dek suyu bosaltti. Sonra ögrencilerine dönerek "Bu deneyin amaci neydi" diye sordu.

Uyanik bir ögrenci hemen "Zamanimiz ne kadar dolu görünürse görünsün, daha ayirabilecegimiz zamanimiz mutlaka vardir" diye atladi. "Hayir" dedi profesör, "bu deneyin esas anlatmak istedigi "Eger büyük taslari bastan yerlestirmezsen küçükler girdikten sonra büyükleri hiç bir zaman kavanozun içine koyamazsin" gerçegidir". Ögrenciler saskinlik içinde birbirlerine bakarken profesör devam etti:

"Nedir hayatinizdaki büyük taslar? Çocuklariniz, esiniz, sevdikleriniz, arkadaslariniz, egitiminiz, hayâlleriniz, sagliginiz, bir eser yaratmak, baskalarina faydali olmak, onlara bir sey ögretmek! Büyük taslariniz belki bunlardan birisi, belki bir kaçi, belki hepsi. Bu aksam uykuya yatmadan önce iyice düsünün ve sizin büyük taslariniz hangileridir iyi karar verin. Bilin ki büyük taslarinizi kavanoza ilk olarak yerlestirmezseniz hiç bir zaman bir daha koyamazsiniz, o zaman da ne kendinize, ne de calistiginiz kuruma, ne de ülkenize faydali olursunuz. Bu da iyi bir is adami, gerçekte de iyi bir adam olamayacaginizi gösterir". Profesör, ders bittigi hâlde konusmadan oturan ögrencileri sinifta birakarak çikti

    Musteri: Cok fazla teknik bilgim yok. SEVGI yuklemek icin ne yapmam gerekiyor?

Yetkili: Ilk adim olarak KALBIM dosyanizi acmaniz gerekiyor.Actiniz mi*

Musteri: Evet .Ancak su anda GECMISACILAR.EXE,DUSUNDUKCE.EXE,HASET.EXE VE GUCENME.EXE isimli programlarda calisiyor. Onlar calisirken SEVGI yukleyebilir miyim?

Yetkili: Problem degil.Yuklediginiz anda SEVGI otomatik olarak sisteminizden GECMISACILAR.EXE'yi silecektir. Bir sure daha gecici hafizanizda kalabilir ama artik diger programlari etkilemeyecektir.  SEVGI ergec DUSUKGUVEN.EXE'yi silerek YUKSEKGUVEN.EXE isimli bir modul yukleyecektir. Ancak,siz HASET.EXE ve GUCENME.EXE'YI mutlaka kapatmalisiniz. Bu programlar SEVGI'nin yuklenmesine engel olur. Onlari kapatabilir misiniz lutfen?

Musteri: Tamam,kapattim.SEVGI otomatik olarak yuklenmeye basladi. Bu normal mi?

Yetkili: Evet ama unutmayin ki bu sadece bir temel program. Ust versiyonlarinin yuklenmesi icin baska KALP'lerle baglanti kurmaniz gerekiyor.

Musteri: Ooooops...Daha simdiden bir hata mesaji verdi. Ne yapmam gerekiyor?

Yetkili: Mesaj ne diyor?

Musteri: HATA 412-PROGRAM IC SISTEMDE CALISMIYOR. Bu ne demek*

 Yetkili: Endiselenmeyin.Bu siradan bir problem. SEVGI programinin baska KALPLERDE calismaya hazir oldugunu ama henuz sizin KALBINIZDE calismadigini soyluyor. Su komplike programcilik terimlerinden biri,ama daha sade bir dille "Programin baskalarini SEVEBILMESI icin oncelikle sizin kendi sisteminizi SEVMENIZ gerektigi"anlamina gelir.

Musteri: Yani ne yapmam gerekiyor? 

Yetkili: "KENDINIKABULLENME "isimli dosyanin altindaki KENDINIAFFETME.doc,KENDINEGUVENME.TXT,DEGERBILME.TXT ve IYILIK.doc isimli dosyalarin uzerine tiklayip hepsini "KALBIM" dosyasina kopyalayin. Bir de KENDIKENDINEKRITIK.EXE 'YI tum dosyalardan ve daha sonra da cop kutunuzdan silerek tamamiyla yok oldugundan emin olun.

Musteri: Basardim.Hey !  KALP'im gercekten tertemiz dosyalarla doluyor. GULUMSEME.mpg su anda monitorumde oynuyor ve SICAKLIK.COM,BARIS.EXE ve MEMNUNIYET.com KALP'imin icine kopyalaniyor

Yetkili: O zaman SEVGI yuklendi ve calisiyor. Su andan itibaren herseyle basa cikabilmeniz gerekiyor. Yalniz telefonu kapatmadan son bir sey...

Musteri: Nedir?

Yetkili: SEVGI programi ucretsizdir. Onu ve onun tum modullerini tanistiginiz herkese verin. Karsiliginda onlar da baskalariyla paylasacak ve sonucunda size tertemiz moduller geri donecektir. Iyi seneler.

Musteri: Size de !!

 Görünen o ki kadınım, seninle biz, "hayat" denen bu metruk peronda, üzerinde adres yazmayan mektuplar gibi bekleÅŸip, aÅŸkımızı acılardan damıtarak yaÅŸlanacağız.

Köhne bir yük katarı gibi ayak parmaklarımızı ezerek önümüzsıra geçen bu yorgun asır, bizim asrımız değildi.

Korkarım, tozu dumana katarak pürtelaş gelen yenisi de, o imanla beklediğimiz ahengin asrı olmayacak.

Raylar üstünde alelade bir tımarhane bu...

...tıklım tıkış vagonlarında vahşi bir itiş kakış; dumanında genzi yakan bir ihtiras kokusu...

Şüphesiz zamanla bu cinnet de ufukta yitip gidecek; lakin bizim için başka katar yok ömrümüzün içinden geçecek.

Görünen o ki kadınım, seninle biz, "hayat" denen bu metruk peronda, üzerinde adres yazmayan mektuplar gibi bekleşip, aşkımızı acılardan damıtarak yaşlanacağız.

***

Öyle bir çağdayız ki, insanoğlu geçen asır düşünü gördüğü "denizler altında 20 bin fersah" yolu katedip, "arzın merkezine" yaklaştıkça, uzaklaştı insanlığından...

Kalabalıklaştıkça arttı kayıtsızlığın ıssızlığı...

Her bineni ise bulayan sefil bir trenle onun borsadan başka tapınak, paradan başka tanrı tanımayan son yolcuları, kainatın raylarındaki şiiri, ilhamı, aşkı ezip geçti.

"Ah o gönül şarkıları" sustu önce...

Sonra, sevdaların ömrü kısaldı; tadı kaçtı hasretin, şehvetin harı söndü.

Sanal posta kutusu, mektubu öldürdü; bak, bir tek satır yok kalemimden sana kalacak.

Silinip gidiyor telefondaki aşk mesajları; "seni seviyorum," -ki amentüsüdür itiraf gecelerinin- parfüm sıkılmış plastik bir gül dalının teybinde tutsak...

Korkuyorum gülüm; "Seni seviyorum" desem sana, plastik kokacak.

***

A kadınım,

A hüznümün bahçesi!..

Görmem mi sanırsın; sesi kısık gözlerinin nicedir... dudakların buselere sağır...

Oysa ben, haykırmak için sesine, solumak için nefesine muhtacım.

Bilsen neler verirdim bakışlarından o kederi silebilmek, sana itimadın hazzını yeniden verebilmek için...

Lakin öyle bir tufana yakalandık ki, birbirimize kavuşmak için çekiştirdiğimiz kement boğuyor bizi...

Mübadele garında saadet ülkesine kesilmiş iki "açık" biletle mecalsiz bekleşiyoruz.

Kudretim olsa, seni bu harabe istasyondan kapar, koÅŸtukça yelelerinden takvim sayfaları uçuÅŸan bir kısrağın terkisine attığım gibi, o çok sevdiÄŸin ihtiÅŸam romanlarının  maÄŸrur asrına taşırdım.

Soyunurduk bütün o delik deşik kostümlerimizden, boyası akmış maskelerimizden... mecburi rollerimizden...

"Devamsızlık yüzünden" tarihten kovulmuş iki muzip çocuk gibi, azad olurduk kendimizden...

Benim boynumda alıçtan kolyeler, senin tebessümünde sümbülden gamzeler; çözüp dudaklarımızın mührünü, iççekişlerimizi toprağa gömer, her akşam ilk sana gülümseyen yıldızına ip dolayıp keyifle ayaklarımızı sallandırırdık dünyaya...

Dilimizde, "kavuşmanın tadını/ ayrılık feryadını" taşıyan bir şarkıyla...

Uşşak makamında...