Yunus Emre

Taştın yine deli gönül, Sular gibi çağlar mısın
Aktın yine kanlı yaşım, yollarımı bağlar mısın

Karlı dağların başında salkım salkım olan bulut
Saçın çözüp benim için yaşın yaşın ağlar mısın

nasıl bekler emek hürriyeti
nasıl sorar çocuk ne zaman diye güzel günler
nasıl ister insan bitkin düşmek aşktan meşkten
nasıl özler insan sesini...

Sakın terk-i edepten kuy-u mahbubu hüdadır bu
Nazargah-ı ilahidir makamı Mustafadır bu
                                         
                                         NABÄ°

ümit yaşar ve tabiki dağ rüzgarı


DAÄž RÃœZGARI

 

Kaderde senden ayrı düşmek de varmış

Doğrusu bunu hiç düşünmemiştim...

Seni tanımadan

Hele seni böyle deli divane sevmeden

Yalnızlık güzeldir diyordum

Al başını, kaç bu şehirden

Ufukta bir çizgi gibi gördüğün dağlara

Rüzgarın iyot kokularını taşıdığı denizlere git

Git gidebildiÄŸin yere git diyordum

Oysa ki, senden kaçılmazmış

Yokluğuna birgün bile dayanılmazmış.

Bilmiyordum...

 

Yine de dayanmağa çalışıyorum işte

Bir kır çiçeği koparıyorum gözlerine benzeyen

Geçen bulutlara sesleniyorum ellerin diye

Rüzgar güzel bir koku getirmişse

Saçlarını okşayıp gelmiştir diyerek avunuyorum

Yaşamak seninle bir başka zamanı

Bir baÅŸka zamanda seni yaÅŸamak

Herşeyden önce sen

Elbette sen

Mutlaka sen

Ä°ster uzaklarda ol

İster yanıbaşımda dur

Sen ol yeter ki bu zaman içinde

Ben olmasam da olur

Seni bir yumağa sarıyorum yıllardır

Bitmiyorsun

Çaresizliğim gün gibi aşikar

Su olup çeşmelerden akan güzelliğin

İnceliğin ışık ışık yüzüme vuran

Sen güneş kadar sıcak

Tabiat kadar gerçek

Sen bahçelerde çiçekler açtıran

Sudan, havadan, güneşten yüce varlık

Sen, o tek sevgi içimde

Sen görebildiğim tek aydınlık

 

Bir nefes de benim için al

Havasızlıktan öldürme beni

Bulutlara, yıldızlara benim için de bak

Susadım diyorsam

Bir yudum su içmelisin

Ben yorulduysam sen uyumalısın

Ellerim sevilmek istiyor

Saçlarım okşanmak istiyor

Dudaklarım öpülmek istiyor

Anlamalısın.

 

Ağaçların yeşili kalmadı

Gökyüzünün mavisi yok

Bu daÄŸlar o daÄŸlar deÄŸil

Rüzgarında kekik kokusu yok

Kim bu çaresiz adam

Bu kan çanağı gözler kimin

Kaç gecedir uykusu yok

Gündüzü yok

Gecesi yok

Yok

Yok

Anladım

Sensiz yaşanmaz bu dünyada

İmkanı yok.

[/size][/size][/size]Söyleyemem derdimi hemdemim olan ah'a bile
Çün söylemez ehl-i dil derdini Allah'a bile

özgü'ye kılıf giydiren bir yaşam tarzına sahip,'kendi'ni 'ben' olarak ifadeye cesareti ile var oldugunu üsluba şayan dilini mısraların kucağında,çocuğun annesine küçük de olsa nidaladığı tebessüm tadındaysa yaptığı sanat;işte 'şiir'doğuyordur o vakit uzaktan da olsa,mevsimsiz mevsimlerdeysek de şimdilerde...hoşça kalınız

 'Hoşça bak zatına kim zübde-i alemsin sen
 Merdum-ı dide-i ekvan olan ademsin sen' der Åžeyh Galip Hoca ki;yaratılışımızın özünü aÅŸikar eder de:
 'Gizlesem de aÅŸikar etsem de canımsın benim' deyip kendinden sonra söyleneceklerin tümünü baÄŸlar.