Desem ki
Desem ki vakitlerden bir Nisan akşamıdır,
Rüzgârların en ferahlatıcısı senden esiyor,
Sende seyrediyorum denizlerin en mavisini,
Ormanların en kuytusunu sende gezmekteyim,
Senden kopardım çiçeklerin en solmazını,
Toprakların en bereketlisini sende sürdüm,
Sende tattım yemişlerin cümlesini.
Desem ki sen benim için,
Hava kadar lazım,
Ekmek kadar mübarek,
Su gibi aziz bir ÅŸeysin;
Nimettensin, nimettensin!
Desem ki...
Ä°nan bana sevgilim inan,
Evimde şenliksin, bahçemde bahar;
Ve soframda en eski ÅŸarap.
Ben sende yaşıyorum,
Sen bende hüküm sürmektesin.
Bırak ben söyleyeyim güzelliğini,
Rüzgârlarla, nehirlerle, kuşlarla beraber.
Günlerden sonra bir gün,
Åžayet sesimi farkedemezsen,
Rüzgârların, nehirlerin, kuşların sesinden,
Bil ki ölmüşüm.
Fakat yine üzülme, müsterih ol;
Kabirde böceklere ezberletirim güzelliğini,
Ve neden sonra
Tekrar duyduğun gün sesimi gökkubbede,
Hatırla ki mahşer günüdür
Ortalığa düşmüşüm seni arıyorum.


                                  Cahit Sıtkı Tarancı

SUSARAK

  GüneÅŸ altında söylenmedik söz yokmuş…
  Bu yüzden geceleri söylüyorum sevdiÄŸimi…
  Ne gece ne gündüz yokmuÅŸ söylenmemiÅŸ söz…
  Ben de söylenmiÅŸleri söylüyorum yeni biçimde…
  Hiçbir biçim kalmamış dünyada denenmedik…
  Ben de susuyorum sevgimi saklayıp içimde…
  Duyuyorsun deÄŸil mi suskunluÄŸumu nasıl haykırıyor…
  Susarak sevgisini ilan eden çok var sevgilim…
  Ama bir baÅŸka seven yok benim sustuÄŸum biçimde…

                                                      Aziz NESÄ°N

ARKADAÅž

 Bir kıvılcım düşer önce, büyür yavaÅŸ yavaÅŸ,
 Bir bakarsın volkan olmuÅŸ, yanmışsın arkadaÅŸ
 Dolduramaz boÅŸluÄŸunu ne ana ne kardaÅŸ,
 Bu en güzel, en sıcak duygudur arkadaş…

 Ortak olmak her sevince, her derde, kedere
 Ve yürümek ömür boyu, beraberce el ele…
 Olmasın hiç o ta içten gülen gözlerde yaÅŸ
 Bir gün gelip ayrılsak bile seninle arkadaş…

 Evet arkadaÅŸ,
 Kim olduÄŸumu, ne olduÄŸumu,
 Nerden gelip, nereye gittiÄŸimi sen öğrettin bana.
 Elimden tutup karanlıktan aydınlığa sen çıkardın,
 Bana yürümeyi öğrettin yeniden,
 El ele ve daima ileriye…

 Bir gün,
 Bir gün birbirimizden ayrı düşsek bile
 Biliyorum, hiçbir zaman ayrı deÄŸil yollarımız;
 Ve aynı yolda yürüdükçe,
 Gün gelir ellerimiz yine dostça birleÅŸir,
 Ayrılsak bile kopamayız.

 Olmasın hiç o ta içten gülen gözlerde yaÅŸ
 Bir gün gelip ayrılsak bile seninle arkadaş…

                                                           Åžanar YURDATAPAN

BEN SANA MECBURUM

Ben sana mecburum bilemezsin
Adını mıh gibi aklımda tutuyorum
Büyüdükçe büyüyor gözlerin
Ben sana mecburum bilemezsin
İçimi seninle ısıtıyorum

Ağaçlar sonbahara hazırlanıyor
Bu ÅŸehir o eski Ä°stanbul mudur
Karanlıkta bulutlar parçalanıyor
Sokak lâmbaları birden yanıyor
Kaldırımlarda yağmur kokusu
Ben sana mecburum sen yoksun

Sevmek kimi zaman rezilce korkuludur
İnsan bir akşam vakti ansızın yorulur
Tutsak ustura ağzında yaşamaktan
Kimi zaman ellerini kırar tutkusu
Birkaç hayat çıkarır yaşamasından
Hangi kapıyı çalsa kimi zaman
Arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu

Fatih’te yoksul bir gramafon çalıyor
Eski zamanlardan bir Cuma çalıyor
Durup köşe başında deliksiz dinlesem
Sana kullanılmamış bir gök getirsem
Haftalar ellerimde ufalanıyor
Ne yapsam ne tutsam nereye gitsem
Ben sana mecburum sen yoksun






Belki haziranda mavi benekli çocuksun
Ah seni bilmiyor kimseler bilmiyor

Bir şilep sızıyor ıssız gözlerinden
Belki Yeşilköy’de uçağa biniyorsun
Bütün ıslanmışsın tüylerin ürperiyor
Belki körsün kırılmışsın telâş içindesin
Kötü rüzgâr saçlarını götürüyor

Ne vakit bir yaşamak düşünsem
Bu kurtlar sofrasında belki zor
Ayıpsız fakat ellerimizi kirletmeden
Ne vakit bir yaşamak düşünsem
Sus deyip adınla başlıyorum
İçin sıra kımıldıyor gizli denizlerin
Hayır başka türlü olmayacak
Ben sana mecburum bilemezsin

                                                    Attilâ Ä°LHAN
 

ANLAR


EÄŸer, yeniden baÅŸlayabilseydim yaÅŸamaya,
ikincisinde daha çok hata yapardım.
Kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım.
Neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar.
Çok az şeyi ciddiyetle yapardım.
Temizlik sorun bile olmazdı asla.
Daha çok riske girerdim,
seyahat ederdim daha fazla.
Daha çok güneş doğuşu izler,
daha çok dağa tırmanır,
daha çok nehirde yüzerdim.
Görmediğim bir çok yere giderdim.
Dondurma yerdim doyasıya,
Daha az bezelye.
Gerçek sorunlarım olurdu
hayali olanların yerine.
Yaşamın her anını gerçek ve
verimli kılan insanlardan olurdum.
Farkında mısınız bilmem, yaşam budur zaten.
Anlar, sadece anlar, siz de "an"ı yaşayın.
Hiçbir yere, yanına; termometre, su, şemsiye ve
paraşüt almadan gitmeyen insanlardanım ben.
Yeniden baÅŸlayabilseydim,
ilkbaharda, papuçlarımı atardım.
Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayakla.
Bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır,
çocuklarla oynardım, bir şansım olsaydı eğer...
Ama iÅŸte, 85'imdeyim ve biliyorum...
Ölüyorum...


Jorge Luis Borges

Aynadaki Hayalime

Akmayan yaşlarla sıcacık yüzün;
Yavrum, bugün seni pek ölgün gördüm.
Gözünde bir küçük noktadır hüzün,
Neş'eni ne bugün, ne de dün gördüm.

EÄŸri dallar gibi halsiz, yorgunsun,
BirikmiÅŸ sulardan daha durgunsun,
Görünmez bıçakla içten vurgunsun,
Seni öz yurdunda bir sürgün gördüm.

Geçti bir cenaze peşinde ömrüm;
Bilemem, vardığın neresi, bugün?
Hergün yürüdüğün kadar yürüdün,
Arkasından kendi ölünün; gördüm.


Necip Fazıl Kısakürek

Tren Sesi

Garibim;
Ne bir güzel var avutacak gönlümü,
Bu ÅŸehirde,
Ne de bir tanıdık çehre;
Bir tren sesi duymaya göreyim,
İki gözüm
İki çeşme.

Orhan Veli Kanık