evet çok haklısın   

merhaba..

ayy birinden bir tepki alabilmek gercekten guzelmiÅŸ:)

günaydın güzel bir güne hazırmıyız

günaydın arkadaşlar herkezin bugunü aydınlık ve güzel gecsin

BİLGİLİ KİŞİ, KENDİSİ İLE BÜTÜN İNSANLAR ARSINDA BAĞ KURABİLEN İNSANDIR.
Kibirlilik doÄŸal olan herÅŸeyden uzaklaÅŸmaktır. bilgelik kiÅŸinin gündelik hayatta bile ; kendisinden baÅŸka insanları ,insanlığı aynı  çerçeve içerisinde görebilmesidir. Böylece bilge kiÅŸi hem kendi yaÅŸamına dışarıdan bakabilen hemde kendi yaÅŸam biçimi dışındaki yaÅŸam olanaklarına içten bakmaya çalışan insan özelliÄŸine sahip olur. bilgin olmak saf ve temiz duygulara sahip olmaktır bence. Ama kibirli duygulara sahip insanlarında var olduÄŸunu bilir , aslolan onları düzenlemeye çalışmaktır. Bu düzenleme duygusu ile insanları indirgemeye deÄŸil yüceltmeye çalışır.çokluktaki birliÄŸe ulaÅŸmaya çalışırken çokluÄŸu tek bir kılmak deÄŸil, bütün zenginliÄŸi düzenleyecek anlamlı bir bütün oluÅŸturmaktır amacı. Her ÅŸeyi ve herkezsi anlamaktır hedefi var olanı yok edip kendi bildiÄŸini okumaz bilge insan kibir duygusauna sahip deÄŸildir diÄŸer insanları aÅŸağılamadan yüceltmeye çalışır asıl bilge. ÖrneÄŸin nesli tükenmeye yüz tutmuÅŸ bir canlıyıkorumaya çalışan hayvan bilimci bilgedir. Buna karşılık endüstriyel atıkları denize atan zengin ve kültürlü sayılan kiÅŸidir asıl cahil. Bilgelik bilgide ve görgü de deÄŸil yürektedir bence. Geçenlerde bir öğretrmen arkadaşım la hırsızlık yapmanınkötü bir ÅŸey olduÄŸunu çocukları incitmeden nasıl anlatabileceÄŸimizi konuÅŸuyorduk ÅŸunu anlattı bana: hz. ali yada hüseyin tam hatırlamıyorum camide abdest alan bir adamı incelemiÅŸler ve adam yanlış abdest alıyormuÅŸ onu rencide etmeden nasıl anlatacaklarını düşünmüşler ve adama amca bize de abdest almayı öğretirmisin biz alalım sen bak yanlış olursa düzelt demiÅŸler ve doÄŸru bir ÅŸekilde abdestlerini almışlar adam da doÄŸru demiÅŸ ve kendi yanlışını onlar alırken öğrenmiÅŸ. yadi bence asıl bilgi ve asıl bilgelik cahilliÄŸi yüze vurmamaktır.

Acı, ağulu dikenler gibi ruhuna dolandığında, öfke kızıl bir küheylan gibi koşturduğunda, keder yaşlı bir ağaç gibi üstüne yıkıldığında, duracaksın,
durup gümüş bir su gibi akan sabahın tazeliğine bakacaksın,
sana iki yüz yıl önceden haberler taşıyan alaycı kargaların sesini dinleyeceksin,
çiçeklerini koklayıp derin bir soluk alacaksın.
Ölüm seni kuşattığında, tam da o sırada, hayatı düşüneceksin..
Acıyı, öfkeyi, kederi ulu bir gölgeliğe yatıracaksın bir zaman, 'dinlenin biraz' diyeceksin.
Bir inci avcısı gibi, ta derinlere dalıp tek tek bütün istiridyeleri açarak, bir sevinç arayacaksın.
Hayaller kuracaksın.
Hatıralarını bir daha gözden geçireceksin.
Sevdiklerini düşüneceksin ve seni sevenleri.
Özlediklerini düşüneceksin ve seni özleyenleri.
Teninde iz bırakanları ve senin izini taşıyan tenleri.
Seni şakalarıyla güldürenleri ve senin şakalarına gülenleri.
Sevinçlerini, hayallerini, hatıralarını, sevdalarını, sevişmelerini,
özlemlerini, şakalarını bir bir yerleştireceksin içine, hayat denilen mucizenin sana verdiği armağanları sıkıca kucaklayacaksın.
Ölüm her yandan üstüne saldırıp seni kuşattığında, tam da o zaman hayatı düşüneceksin.
Güzel bir haber gelecek belki yarın sabah.
Belki bir mektup alacaksın.
Sana gülümsemesini istediğin biri gülümseyecek belki sana.
Serüvenci gemiciler gibi meçhul denizlerde kaybolduğunda,
tam da o zaman karanın bir gün görüneceğini düşüneceksin.
Gözcünün kara göründü diye bağırdığını hayal edeceksin.
Kara hiç görünmese bile, hiç olmazsa neyi aradığını ve neyi kaybettiğini bileceksin, çektiğin onca fırtınanın, varmayı umduğun