Bir Saatlik Dost (Yasanmis bir hikâye)

Hizli bir çalisma temposunun ardindan saatin bes oldugunu Kat nöbetini
devretmeye gelen hemsire arkadaslar sayesinde fark etmistik. Yogun bir
servisti çalistigim servis, çocuk servisleri hastanelerin en yogun ve
gürültülü olan servisleridir. Artik günün yogunlugu geçmis servis sessiz
bir hal almisti aksam tedavilerini henüz bitirmis ofiste cay içmeye gitme
telasindaydim Çünkü o günün ilk çayini içme firsati
yakaladim diye kendi kendime düsünüyordum. Kep dagilmis saç bas karismis
yorgun bitkin bir haldeydim tedavi odasindan çiktigimda .Aynada kendimi
taniyamadim ofise geldigimde hemsire odasinin telefonu çaliyordu Oturdugum
yerden büyük bir güçlükle ayaga kalktim ve telefona gittim karsidaki ses
acilde trafik yaralilarinin oldugunu içlerinde çocuklarinda bulundugunu
damar buulamadiklarindan dolayi acile yardima gelmemi söylüyordu.Tüm
yorgunlugumu unutmus hizla acil servisine yönelmistim ki diger telefonda
nöbetçi hekimin icapçi beyin cerrahı hekimiyle gelip gelmeme
konusundaki tartismasini duydum. Nöbetçi hekimin sesi ortaligi
çinlatiyordu:

- Ne yapalim? Birakalim olsun mu bu insanlar? Gelmek zorundasiniz!
- ...
- Gittiginiz davet beni ilgilendirmez! Nöbet degistirseydiniz çok önemli
bir davetti madem.
-...
- Siz Hipokrat yemini etmediniz mi ?

Konusma böyle sürüp giderken gelen asansöre binerek kosarak acil
servisine gittim Her yer kan revan içinde aglayan kosusturan yakinini
bulmaya çalisan bir yigin insan vardi bu kalabalikta saglikli bir is nasil
yapilirdi bilmiyordum ama her kez elinden geleni birilerine bakma
gayretini gösteriyordu. Acil serviste yatak kalmamis sedyelere insanlar
yatirilip ilk müdahale yapilincaya kadar bekletiliyor yetersiz kalan
personel yerine hastalari yukari sevk edilen servise aileleri
çikartiyordu. Onca kazazede içinde basinda kimsesi olmayan ama durumu da
oldukça agir 15-17 yas arasi bir genç vardi gerekli müdahalesi yapilmis
fakat sevk edildigi beyin cerrahi hekimi henüz görev yerine gelmedigi için
orada bekletiliyordu.Kendime ait serum ve tedavileri uyguladiktan sonra o
çocugun basina giderek ilgilenmeye çalistim suuru yerindeydi
konustuklarimi anliyor fakat cevap veremiyordu son anlarini yasadigini
görüyor ve yalniz oldugu için korkunç derecede üzülüyordum onu orada
yalniz bırakamiyordum.
Zaten ben onunla ilgilenirken acil servis bosalmis, tüm hastalar gerekli
servislere dagitilmisti. Ellerimi simsiki tutuyordu, birakma dercesine
gözlerinden yaslar süzüldükçe kendimi ben de tutamaz hale gelmistim,
egildim yanaklarindan öptüm.

"Birakmayacagim seni sakin ol, üzülme sakin" diyordum hiç tanimadigim,
daha önce hiç görmedigim bu insana anlatilmaz bir yakinlik hissediyor,
sanki onun acisinin aynisini çekiyordum.Çok aci çekiyordu hem
yalnizligindan hem de geçirmis oldugu beyin travmasindan .Ne kadar süre
daha onunla kaldigimi
hatirlamiyorum.Avucumubirakmasiyla kendime geldim. O artik aramizda
degildi, bu dünyayi terk
etmisti ve ben gelmeyen doktoru suçluyor içimden Lanetler
yagdiriyordum.Derken beyin cerrahi hekimi gelmisti. Hastanin daha dogrusu
ex ( ölmüs) gencin Üzerindeki çarsafi almami söyledi.
Çarsafi kaldirdigimda doktorun hiç bir sey söyleme Firsati olmadan yere
düstügünü gördüm. Ne oldugunu anlamaya çalisiyordum. Yemekli bir davetten
gelmisti. Acaba çok mu sarhostu
ya da kalp krizimi geçiriyordu diye Düsünürken diger hekim arkadaslari
olaya müdahale
etmislerdi bile.Ölen o gencecik insanin babasiydi bu doktor ve kendi
evladinin tedavisi için çok
geç kalmisti ne yazik ki. Kötü günde oglunun acisiyla felç geçirmis ve
görevine yeniden dönememisti .Seni yeniden andim KEREM ruhun sad olsun
hayattaki bir saatlik dost bana yillardir yasattigin tecrübeyle dost kalan
dost .. 1986


MUTLAKA 2-3 Ayda bir bu yaziyi okurum ben. Size de tavsiye ediyorum.

Dostluk her gün 2-3 kere telefonla konusmak degildir...

Dostluk yapilmasi geregine inanilan telefon görüsmeleri sirasinda diger
insanlarin dedikodusunu yaparak karsilikli bir seyler paylasildigini
zannetmek degildir...

Dostluk; dost bildigin kisinin en ince detaylarini bilme ihtiyaci ve
geregi degildir...

Dostluk; dost bildigin kisinin senin en karisik detaylarini bilmesi
gerektigi de degildir...

Dostluk her hafta 3-5 kere görüsmek degildir...

1 ay, 1 sene, 5sene seni aramayan, senin de aramadigin bir insani
birdenbire arayip, dertlesmek,
hatir sormak istersen ve o insan da seni Geri çevirmez ve sanki daha az
önce konusmusun gibi
kaldiginiz yerden konusmaya devam ederse, ve daha da önemlisi bu 1 ay, 1
sene, 5 sene ayriliga
ragmen bu insanin basi gerçekten sikistiginda yardimina kosacak ilk
insanlardan biriysen ve ayni sekilde onun da öyle oldugunu biliyorsan EMIN
OL KÄ° O kisi senin DOSTUNDUR... Sen de O'nun...

" Her tur iliski avuç içinde duran kum taneleri gibidir.Avucumuzu
sikmadan, gevsekçe tutarsak, kum taneleri kaymaz, durur.Avucumuzu kapatip,
sikmaya basladigimiz an kum taneleri parmaklarimizin
arasindan akmaya baslar. Bir kismini tutmayi basarsaniz da, çogu akip
gider.Iliskiler de böyledir. Esneklik varsa, diger insana saygi duyuluyor
ve özgürlük taniniyorsa iliskiler bozulmaz. Ama digger insani çok
bunaltirsaniz iliski de yavas yavas bozulur ve biter. Hayatta pek çok
insanla karsilasirsin Ama sadece gerçek dostlar senin kalbinde bir iz
birakir."

GERÇEK DOSTLARINIZI BULUP HIÇ KAYBETMEMENIZ DILEGIYLE!!!
 
BaÅŸa dön       
 

dostum dediÄŸim insanla yaklaşık 3 yıldır yüzyüze görüşmedik...telefonlada çok acil durumlarda görüşüyoruz ama sıcacık mektuplarını alıyorum onu özledikçe okuyorum... gerçek bir dost olduÄŸunu biliyorum onun... her ne kadar uzakta da olsa içimi bilen tek insan... karşısına çıktığımda hiçbir ÅŸey demeden sımsıkı sarılacağını gözlerimin taaaa içine bakıp her ÅŸeyi anlayabileceÄŸini biliyorum... varlığı güven veriyor hakikaten her insanın dostu olmalı yıllara meydan okuyannnnn... O ve ben yıllandıkça güzelleÅŸen ÅŸarap gibi oluyoruz çok seviyorum onu çoooooooooook...  :

-karakızımmmm-


yazı için teşekkür ederim BERİŞ