Azel…

Bir çocuk gibi masum,

Bir lale gibi ince

Ellerin ellerime değince..

Kokun ciğerime sinince..

Deli bir keman gibi

Yaylı tambur misali

Türküler söylerdim masum yüzüne..

Gecene gündüzüne

Gazel okurdum azel..

Şiirler kadar kadar güzel,

Şarkılar kadar içli

Gözlerin vardı senin..

Pamuktandı ellerin..

O eller incitmezdi garibi..

Taştan mıydı yüreğin?

Heyhat ki; bilmemişim..

 

Bir kasım sabahı

Alınır mazlum ahı..

unutur vebalini

Mazlumun yüreğini..

Kalakalır ortada.

Bir garibin ifşası:

“Meğer ne çok sevmişim..”

 

Kadın meğerse zalim imiş..

Kendimden gizlemişim..

Azel’e ithafımdır..

“kalbimi çaldın derken;

doğruyu söylemişim..”