SUSKUN SÖYLENMİŞLİKLER 2

Dilimde bir türkü. Kırıldım sana,kırgınım sana. Bilirmisin kaç geceler anlatamadıklarımı sustum içime. İçim dedim sus artık sus. Hayattı her vediğine karşılık bişey alacak ve her aldığına da bişeyler verecekti. Bana seni verdi,beni benden aldı. Verdiğini de geri almak üzere. Ne tuhaf demi artık bizlerin değiştiğini görüyoruz, neden buluyoruz. Ama neden hala bulamıyoruz? Nasıl da hoyrattım sana gelirken, nasıl da heycanlıydı ezik yüreğim. Yollarına takıldı ve ayağı kaydı,düş-tü, uyandı. Gitmek isteyen bir yüreğe hangi sebep en çok yakışırdı. Bulamadın mı hala arıyosun. ‘Gidiyorum’ demen bile yetmez mi ki hala bişeylerin arkasına sığınmakta ararsın haklılığını. Bana sorarsan ben bulamadım. Kim öğretti ki bana sadece ardındaki anlamlara yasladığım cümlelere sığınmayı? Bilmiyorum ,bilmek istemiyorum. Hayatıma bir düğüm attım ve bağladım kendimi. Hep demez miyiz hayatımız pamuk ipliğinde bağlı diye. Daha iyi anlamıyor muyum sanki. Düşüngülerim seninle hep,sözlerim sana ithafen. Uzundur cümlelerim en az sevgim kadar. Durmam, yorulmam,susarım ama hep söylerim. Sensin bana benden yakın. Yaşadığım k-anımsın. Sen bana bakma. Ben hep baktığın yerlerde olacağım. Gözlerim seni görecek dilim hep seni söyleyecektir. Taşınmayacak kadar ağır olsa da bu sevmenin yükü,yine de öğretilerimle yaşamaya devam edeceğim. Zaman akmaz sensizlikte,suya kanarım ben her gün,sana ‘susarken ‘. Bir artık dediğim cümlelerim biter ama sen bitmezsin bu yürekte. Seni nasıl sevdiğimi duyumsuyor musun. Kokla cümlelerimi. Ve gör. Kırgınım desem de,sana dair bildiğim başka türkülerde vardır. Dilim onlara da döner. Onları da söyler. Belki bi gün bende sana bir türkü yazarım. Başlığı sen! Nakarat ise SENİ ÇOK SEVİYORUM..