Sevgili günlük,
     Bu aralar her şeyi unutmak, hatıralarımın boğucu ikliminden kaçmak istiyorum ama ne mümkün! Her an yanımdalar. Gölgem gibi takip ediyorlar beni nereye gitsem.
     Sabah onların sesleriyle uyanıyorum. Benliğimin her köşesine sinmişler, davetsiz misafir gibi. Elimi, yüzümü yıkamak için lavaboya gittiğimde bile peşimden geliyorlar. Ne zaman aynaya baksam kendi yüzümü değil de onların şeytansı yüzlerini görüyorum. “Bak, biz kazandık!” diyen işgalci komutan edasındaki küstahça sırıtışlarıyla meydan okuyorlar yitik düşlerime.
     Kahvaltıda da rahat bırakmıyorlar beni. İçtiğim çay onların zehrine bulanıyor. Kekremsi tatlarıyla iştahımı kaçırıyorlar. Yediğim peynir, zeytin değil de arsenik sanki. Her yudumda daha çok zehirleniyor dimağım. Hemen sofradan kalkıyorum o yüzden.
     İnternetin sanallığında kaybolmak iyi fikir gibi geliyor daha sonra. Can simidine son anda kavuşmuş olmanın verdiği heyecanla dört elle sarılıyorum sanal ortamın kucağına.  Heyhat! Bu bile rahatlatmıyor beni. Önce gazetelerin sitelerinde geziniyorum. Terör haberleri keyfimi kaçırıyor. Ben de MSN Messenger’ı açıyorum belki arkadaşlarımla sohbet etmek iyi gelir diye. Sağ olsunlar dinliyorlar beni. Hatta en yakın dostuma “Bilgisayarını formatlar gibi benim beynimi de formatlasan. Hafızamı yitirmek istiyorum.” diye dert yanıyorum.
     Ev işleriyle de ilgileniyorum. O zaman bile onlarla birlikteyim. Neyse ki akşam oluyor. TV ve bilgisayarla oyalandıktan sonra uyku vakti geliyor. Odamın yolunu tutuyorum doğruca. Uykuya dalmadan önce bir kez daha ziyaret ediyorlar beni. Kanayan yüreğime son öldürücü darbeyi indiriyorlar zehirli hançerleriyle. Devamlı onlarla savaş halindeyim zaten. Özellikle de geceleri. Duygularım seferberlikte. Ama ne fayda! Ruhum huzura kavuşamıyor bir türlü. Zar zor uykuya dalıyorum. Rüyalarımda bile onlarlayım. Kâbuslarla bölünüyor uykum sık sık.  Ne zaman kurtulacağım onlardan? Ne zaman kurtulacağım bu kâbuslardan?

Asıl ben teşekkür ederim. Hatıralardan kaçabilseydim keşke.

"Keşke"lerin kucağına sığınmak avuntu da olsa güzel.

hatıralardan elimden geldiğince kaçıyorum kötülerini unutarak.çok duygusal biri olarak böyle yapmak zorundayımm