Can dostum,

     Sana artık dostum diye hitap ediyorum farkındaysan. Nedense çok çabuk kanım kaynadı sana. Bu senin cana yakınlığından, bana karşı sabırlı olmandan, sevgi ve ilginden kaynaklanıyor olmalı.

     Daha önce de söylemiÅŸtim. Seninle sohbet ederken bir baÅŸka benle sohbet ediyormuÅŸ gibi hissediyorum. Sanki yıllarca ayrı kaldığım bir benzerimle ilk kez karşılaÅŸmış da hasret gideriyormuÅŸ gibi oluyorum. Hayatı ve insanları deÄŸerlendiriÅŸin, olayları algılayış biçimin bana çok tanıdık geliyor. Küçükken bir hayalim vardı: Nerede yaÅŸadığını bilmediÄŸim bir benzerimle yıllar sonra karşılaÅŸtığımda onunla çok ÅŸey paylaÅŸacaktım. Oyunlar oynayacak, sohbet edecek, birlikte aÄŸlayıp birlikte gülecektim. Benimki belki çocukça bir hayaldi ve hâlâ da öyle. Ama dünyaya çocuk gözüyle bakanlar daha mutlu, daha huzurlu, daha baÅŸarılı olmazlar mı? Tüm insanlar kin, nefret, hırs gibi kötü duygularından arınıp dünyayı çocuk kalpleriyle kucaklasalar dünyamız daha yaÅŸanılır bir hâle gelmez miydi?

     Sohbeti tatlı dostum,

     Umarım harcını sevgi, saygı, barış ve kardeÅŸlikle, emek ve alın terimizle kardığımız dostluk köprümüz kıtalar ve okyanuslar aşıp gönüllerimizdeki yerini alır. Çünkü dostluk ekmek kadar deÄŸerli, su kadar azizdir. Dünyanın hazinelerini dahi verseler hiçbir ÅŸeyle deÄŸiÅŸilemeyecek kadar kutsaldır bana göre. Dostluk köprümüzün ebediyete uzanması dileklerimle. Sevgi ve dostlukla kal.