Zaman geçiyor...

Oturduğum yerden kalkmayışımın üzerinden de çokça zamanlar geçti.

Ömrümün hangi anında takılı kaldığımdan dahi bihaber zamanlardayım.


SuskunluÄŸuma neyin ses olabileceÄŸi konusunda da herhangi bir fikrim yok.

Kendine bile yabancılaşmaya başlamış bir kitleyim. "Kitle(!)" Evet, evet, ötesi yok. Ruhumun şimdilerde soluğu kesik.


Mantık...

Şurada bir köşede olacaktı. Zamansız lazım olur diye hep saklarım bir köşede. Bu yüzden belki beni kırdıklarında gözümden yaş akmıyor. Bu yüzden belki duygusuzlaşıyorum yitiklerimde bile.


KonuÅŸmak ist[em]iyorum...


Başımda yedi baharın sarhoşluğunda kelebekler, kanat çırpıyor. Başım dönüyor bu yaşama hevesinden benim.

Bir yerlerde incinmişlik var sanki de, zanlı kim? Buralarda düşleri kanlı birini gördünüz mü?

Kırık'ım.

Bir cellat bana yakınlardan el sallıyor!

Ama...

Dur daha, çok işimiz var[dı].

aynen

sagolun hocam elinize saglik ama zaman hicbir zaman bosa gecmesin insallah cunku hayatin aslinda zaman denilen sey oldugunun farkinda olmak gerekiyor bence, gerci benim farkindaligimda herkes kadar ve geriye sadece ne olursa olsun bu gecen zamani sevmek kaliyor yada en basta onu sevimli hale getirebilmek nacizane dusuncem saygilar hocam.