Sen Benim Gizli Öznemsin !
Hiçbir cümle senle baslamamisti! / Oysa yükleminde de sen vardin; / Zamirler seni taklit etse de..




-I-
Senle baslayan cümlelerin kurdugu bir uygarligin çöküsüydü aslinda bu ask hikayesi.
Kelimeleri sana ilistirince, adina ask diyorduk.
Sonbaharda dökülen kelimelerden siir yaptik biz;
Okunasi belki…….
Yasanmamis mevsimler yan yana gelince cümle diyorduk.
Ve cümle alem biliyordu aslinda,
Koskoca bir hayati sonbaharda idam ettigimizi…
Ve ben, sensiz cümlelerin lirik sokaginda vurmustum kendimi;
Mevsimlerden sonbahara bes kala……………
-II-
Cümle….
Içinde bir seyler gizli.
Arasam bulamam –ki az gizlemistim;
Ugrasirsan göresin diye,
Açik seçik gizli….
Cümle….
Yüklemi bile vardi aslinda,
Ve yüklemistim seni tüm yüklemlerime.
Belki sevgi yükü agir gelmisti….
Hangi kelime bu yükü kaldiracak kadar saglamdi ki?
Dolayli anlatimlar vardi içinde-
Ki hiçbir tümleç dolaysiz olmazdi.
Öznel bir anlatimi vardi belki,
‘Tanistigimiza memnun oldum’ cümlesinin.
Oysa belirtisiz sifati oynarken ben bu kurulasi cümlelerde;
Hangi küskün zamirle açiklayabilirdim ki seni?
Hiçbir cümle senle baslamamisti!
Oysa yükleminde de sen vardin;
Zamirler seni taklit etse de..
Görünmeyen bir öznesi vardi tüm cümlelerin,
Ve benim di(n) :
Sen benim gizli öznemdin….
Hiçbir belirtisiz sifat cümle kurmaya cüret edemese de! .....


- Merhaba! ...
- ……….!
- Sey! ... Gözlerin, ellerin……
- ……….!
- Susuyorsun! Neden? Konussana! .......
Oda bos!
Ve sizofren cümlelerin beyne tecavüzünün bilmem kaçinci sahnesi….
Sanirim biz geçen sonbahar ayrilmistik
Yok yok!
Belki bes sonbahar önceydi; sonbahara bes kala….
Siren sesleri,
Ve bir gömlek kollari arkadan baglanan…….

Ve tamamlanmamis bir cümle!
Öznesi bende gizli…………..


N.Nedja İvanic