İSTANBUL’A DOKUNUYORUM
Sana dokunuyorum bu gece Ä°stanbul,
İçimden Çamlıca geçiyor.
Vakit gecedir; İstanbul’u,
Yıldızlar süslüyor.
Birkaç dost belki yanımızda;
Gözlerimiz, geceyle hasbihal ediyor.
Vakit gecedir; Boğaz’ı,
Işıklar süslüyor.
Sana dokunuyorum bu gece Ä°stanbul,
Ellerim, Üsküdar semalarında…
Dalgalarla oynuyorum.
Ben, susmuşum bunca hasret sonrası;
Ardımda martı çığlıkları…
Ve nice mısralar geçiyor aklımdan,
İçlerinde hep İstanbul…
Bir hikaye düşürüyor gecenin ortasına bir el;
Kızkulesi’ne hapsolmuş bir güzel tasvir ediyor,
Kurtarmaya çalışıyor,
Tam kurtaracakken; güzel,
Martı olup uçuyor.
Şarkılar dolaşıyor sokaklarını İstanbul’un;
Şarkılar, en çok İstanbul’a yakışıyor,
Bir ben mi iÅŸitiyorum bilmem;
Adalarda deniz kanun sesiyle kabarıyor.
Sana dokunuyorum bu gece Ä°stanbul,
Koskoca güneşi içime almışım,
Ellerimde sıcaklığı;
Bu gece seni ben ısıtıyorum.
Dokunmak, anlamak demektir,
Dokunmak, hisleri paylaşmak…
Dokunup yeÅŸiline, mavine;
Sokulup sessizce ruhunun derinliklerine,
Seni anlatıyorum.
Ve gece ya da gündüz,
Sana dokunuyorum Ä°stanbul!
Sokaklarında bin bir macera…
Ne sen anlıyorsun çoğunu,
Ne de ben anlıyorum.
En zarif yerinden vurulup yorulmuÅŸsun,
Dokununca hissediyorum,
Yaralar içinde her yerin.
Sana dokunuyorum Ä°stanbul,
Dokunmak, ilaç gibidir bazen…
Sen tüm zarafetinle karşımda dur,
Ben sana bakmak istiyorum.
Ä°stanbul, bu gece,
Kömür uçlu kalemle yazılmış bir şiir sıcaklığıyla;
Oturup yanı başında bir tepeye,
Sessiz, sözsüz sana bakıyorum; sana dokunuyorum.