Bazen nedeni olmaz bazı şeylerin, kelimelerle anlatmak imkansız bir hal
alır hissettiğin ve düşündüğün şeyleri… Bir şeylere tutunma ihtiyacı
hisseder ya insan, boşluktadır, uçurumun kıyısından boşluğa bakar, hangi
yöne gideceğini bilemez ya bazen, işte öyle bir noktadayım bende….

İçimde ki her şey karman çorman bir halde çözemiyorum. Duygularım,
düşüncelerim, kendime anlam veremiyorum. Nedeni yok bazı şeylerin…

İçimde ayak sesleri, korkularım var… Anlamsız boşluklarım… Tek bir
dokunuşla yıkılacak bir yapı gibiyim… Çok yorgun, çok incinmiş, hayal
kırıkları cam kırıkları gibi acıtıyor canımı…

Alınganım belki de yaşanmışlıkların ağırlığı var üzerimde…

Ve yalnızım…

Koca dünyada bir başıma… Korkuyorum… Çok korkuyorum…

Göz yaşlarım içimde hapsoldu yine….

Damla damla içime, yüreğime akarlarken çok yüreğim yanıyor...

İçimde küçük, savunmasız bir çocuk, gecenin ayazında titriyor

Karanlığın içinde bir köşede ağlıyor sessizce…

Kıpırdamaya bile korkarken, kalkıp koşmak çok zor bu vakitte…

Yolunu aydınlatacak ateşböcekleri çoktan kayboldular…

Sadece dipsiz bir boşluk, alabildiğine karanlık…

sen anlar mısın beni gerçekten….

Duyar mısın yüreğimin sesini…

Görebilir misin çocuk gözlerimi….

Tutar mısın ellerimi….


Umudum olur musun, karanlık yollarda ki meşalem…..

Varlığınla güç verebilir misin bana….

Tüm dünyayı karşıma alacak cesareti toplamama yardım eder misin….

Yanımda olur musun her ihtiyacım olduğu anda…

Yalnızca sevdiğin sürece kalır mısın yanımda…

İçinden geldiği için dinler misin sevda türkülerimi…

Eşlik eder misin onlara yeni satırlar ekler misin…

Ellerimden tutup çeker misin beni uçurumun kenarından…

Hayallere yeniden inanmamı sağlar mısın….