BENÄ°M ADIM Ä°STANBUL

Merhaba!
İsa'nın doğumuna
Yedi yüzyıl var iken
Haliç'le Marmara'nın
SarmaÅŸ-dolaÅŸ olduÄŸu
Bir cennet adasında
Dünyaya gelmişim ben
Benim adım İstanbul!
Etrafım üç adım sur,
İçimde birkaç hane...
Toprağıma ilk tohum
O günlerde atıldı,
Denizimden ilk balık
O demlerde tutuldu.
Üzerimden battı ay,
Güneş üstüme doğdu
Yıllarca,yüzyıllarca...
Sonra birden büyüdüm.
Bir kum tanesi iken,
Koca bir inci oldum.
Geniş meydanlarıma
Dünyanın her yanından
Ahideler sütunlar
Getirildi,dikildi.
Yedi tepem var idi
Hepsine,teker teker
Yedi taç oturtuldu.
Güneş altınlarını
Çil çil üstüme serpti
Yunuslar oynaşırdı
Gemiler doldu,Haliç.
Elçiler sarayıma
Dört bir taraftan geldi.
Adım''Yeni Roma''ya
Çıkmıştı önceleri.
Kardeşimken adaşım
Birden,rakibem oldu.
Hristiyanlık benden
Soruldu asırlarca...
Ya da''Benden sorula''
Dedim,ama,ne çare...
Kavimler geldi-geçti
Kimseye yar olmadım.
Tarihi gören gözüm,
Ayasofya'm ÅŸahidim,
Çağlar boyunca ben,bir
''Peygamber müjdesi''ni
Sabır ile bekledim;
Beni alacak olan
Necib kavmin yolunu
Gelir diye gözledim.
Nice def'a geldiler,
Selam verip gittiler.
Soğuk bir Mart sabahı
Göğüslerinde haçlar
Koca koca haydutlar
Haliç'in ağzındaki
Zincirimi kırdılar,
Kıyıdan tepelere
Talan edip,yaktılar
Yakıp,yıktılar beni.
Taş üstünde taşımı
Omuzlarda başımı
Yerinde komadılar.
Baykuşlar türbedarı
Örümcek perdedarı
Tekfur Saraylarının...
Yüzyıllar geldi,geçti
Pek çok gün ağlayarak
Çalınan servetime
Uzaklardan bakarak
Küçüldükçe küçüldüm,
Bana eskiden gülen
Kara talihe küstüm.
Sonra...
Bir Mayıs sabahıydı
Rüzgar,Boğaz'dan esti
Serviler,vadilerde
Dikkat ile ürperdi.
Müjdemi istediğim
Yolunu gözlediğim
Sadık ve cesur asker
Elinde yüce sancak
İşte,burçlarımdaydı!
Tepelerim sevinçle
Dalgalandı,Kıvrandı,
Caddelerim serapa
Çiçeklerle donandı.
Surlarımın dışında
Şaha kalkan atından
Ayasofya önünde
Yere inen Fatih'im,
Muhammed'im,Mehmed'im
Mihrabıma gelince
Rabbinin secdesine
Huşu ile kapandı:
''O ne mutlu kumandan,
O ne kutlu insan''dı.
Müjde,gerçek olmuştu!
Birbirini o kadar
Uzun zamandan beri
Can u yürekten seven
Asya ile Avrupa
Nihayet en sonunda
Dünya Evi'ne girdi.
O gece sabaha dek
Gökyüzünde yıldızlar,
Güneşler,kehkeşanlar
Havai fiÅŸek olup
Kainata nur saçtı.
Benim adım İstanbul!
Zümrüd-ü Anka benim.
Beşiğimdir,küllerim.
Bir elimde Çin-Ma-Çin
Öbür elim ispanya.
Ben duvarı olmayan,
Eşsiz cennet bahçesi.
Bütün yolların ona
Vardığı''Der Saadet''
Kalemden minareler
Nur kavisli kubbeler
Yerden göğe yükselen
Nice''Allah u Ekber''
Sahil Saraylarımın
Kuytu bahçelerinde
Güvercinler''Hu'' çeker.
Benim adım İstanbul!
Afrika'ya dek gider
Eteklerimin ucu,
Saçlarımı istersem
Savururum Rusya'ya...
Gözlerim mavi benim ,
Yanağımda her bahar
Pembemsi erguvanlar
Demette çiçek açar.
Boğaz yamaçlarında
Servilerden minare
Çınarlardan bir kubbe
Yanyana baÄŸdaÅŸ kurar.
Bazen kendi kendime
Hüzünlenir,ağlarım,
Üsküdar'a giderken
Bir yağmur alır beni...
Bazen sisten bir tülle
Peçelerim yüzümü
Kimseler görmez beni.
Ansızın güneş açar
Yedi renk gökkuşağı
Binbir yıl öncesinden
Binbir yıl sonrasına
Çifte köprüler kurar
Bir kuşun kanadında
Bir sabah ezanında
Bir çınarın altında
Binlerce yaprağımı
Birlikte okumaya
Sizleride beklerim
Adım..istanbul benim.
 
Ãœmid-i Ä°stanbuli
Ümit MERİÇ