Yıllar yılı acı çekmiştin, istemediğin bir ortamdaydın ve sana ters düştüğü halde yanlış şeyler yapmıştın. Acına, yaşam mücadelene ortak olup, yüreğimi yüreğine, ömrümü ömrüne katıp seni mutlu edecektim. Ben senden sadece sana verdiğim sevgiyi kabullenip, bu sevgiyi yaşamanı istemiştim. Yalnız seni istiyordum… Ama o kadar ters davranıyordun ki bana… Çok sevilmek bu kadar kötü müydü? Gerçekten böylesine ağır mıydı ki?

 Sevgiye hasretim dediÄŸini düşünüyorum da... Hayatıma bilmediÄŸim anlamlar getirmiÅŸtin. Gözüm kapalı hayatımı ortaya koyduÄŸum bir kumar oynamıştım. Ya seni kazanacaktım, ya da kendimden VAZGEÇECEKTÄ°M. Hem seni kaybettim, hem de kendimden VAZGEÇTÄ°M.

 Var mıydı böyle kimsesiz darmadağın olmak, biçare kalmak, var mıydı? KeÅŸke beni böyle ödüllendireceÄŸine, hiç ödül vermeseydin. Onca yüreÄŸi senin yüreÄŸine feda ettiÄŸim halde, yüreÄŸin kocaman sevdamı alabilecek kadar büyümedi…

 Ben de sana büyük bir sevgiyi vermekte diretiyordum. Bu kadar direttiÄŸim için beni bağışla…

 Beni kırgınlıklarla, çeliÅŸkilerle, cevabı sende olan bir sürü soruyla ve bitmek tükenmek bilmeyen "keÅŸke"lerle bıraktın, bana onca acı verdin ama yüreÄŸim düşmanın olamıyor. Her gün alabildiÄŸine yanıyor, istesem de istemesem de seni özlüyor, seni istiyor.

 YüreÄŸimi koparıp atmak mümkün olsaydı hiç düşünmeden koparıp atardım. Ama artık kendime sözüm geçmiyor.

 Başımı ellerimin arasına ne ilk ne de son alışım. Ä°lk acım deÄŸil ama en büyükacımsın.

 Bir limandayım ve senin bindiÄŸin gemi çoktan uzaklaşıp gitti. Bunu kabullenemiyorum, zoruma gidiyor, canımı acıtıyor.

 Sen yüreÄŸimdeki hasret! Yarım kalmışlığım, unutulmazımsın…