Plotonik aşkıma bir mektup
            Sana uzaktan bakıyorum.Sana bakmak inanılmaz mutlu ediyor beni.Sen gidince aklımda senin peşinden sürüklenip gidiyor,yüreğimde...Yanında biri mi var ,ona bişey mi söylüyorsun,onunla gülüyor musun.. içim yanıyor.Ama senden sonra gördüğüm o insan birden senden biri oluyor.Senin baktığın her yer artık güzel,senin konuştuğun her insan,özel oluyor.
            Sen evine şu yollardan gidiyorsun.Ardından yürüyorum.Beni fark etmiyorsun.Önünden geçtiğin evlere,gölgesinde yürüdüğün ağaçlara,her gün bindiğin otobüse bakıyorum.Senin gözünle bakıyorum.Sen yokken de yollardan defalarca geçiyorum.Senin konun sinmiş havaya...Sanki seni soluyorum.
            Akşamları ne yaparsın acaba?Sofraya oturduğun zaman yanında kimler var?Hangi yemeği severek yersin,neyi sevmezsin?Kitap okur musun?Hangi kitapları seversin?Ne tür filmlerden hoşlanırsın?Televizyon izlermisin?Gece sokağa çıkarmısın?Arkadaşlarınla en çok neye gülersin?En çok kim kızdırır seni?...Hangi futbol takımını tutarsın?
            Bilmeliyim.Senin hakkındaki bütün ayrıntıları öğrenmeliyim.Çünkü bende o filmlere gideceğim,ben de o dizileri izleyeceğim,bende o yemekleri seveceğim ya da nefret edeceğim.Bilmeliyim.Baştan kuruyorum dünyamı.Seninle yaşamaya başlıyorum.
            Onca kalabalığın içinde,karmaşık yaşamın ortasında eğer sen varsan daha seni görmeden bir kuş gibi çırpınıyor yüreğim.Bir ışık çarpıyor yüzüme,bir sıcaklık yürüyor göğsümde.Anlıyorum ki sen varsın.Sen ordasın.Sen gelmişsin.Bakmadan,başımı çevirip seni görmeden varlığının farkındayım.
            Ey uzak uzak baktığım...göz göze gelmeden,saçını okşamadan,değil bir rüyayı bir cümleyi paylaşmadan sevdiğim sevgilim.Bir aşk filiz verdi,fidan verdi,kök saldı içimde.Onu sana göstermek için ömrümü veririm...