arkadaşlar ben geçen sene gördüğüm bir ders hakkında bir bilgiyi sizinle paylaşmak istiyorum. amacım herkesin normal karşıladığı ama altında büyük bir hatanın yattığı birsey hakkında ufak da olsa bilgilendirmek ve sizi biraz düşünmeye sevk etmek.

    resim dersi öğretmenimiz bir gün bize "okullarda veya başka bir yerde çocukların yaptıgı resim sergilerinde neler görüyorsunuz?" sorusunu sordu. sınıftan pek çok arkadasımız resim, sanat çalışmaları vs... gibi cevaplar verdi. öğretmenimiz bunun üstüne "peki bu çalışmalarda birsey dikkatinizi çekmiyor mu?"dedi ve ne demek istediğini pek anlayamadık. "yapılan çalışmalar çogu birbirinin kopyası gibi değil mi? bir çalışmanın 10 tane 20 tane kopyası sergileniyor. hepsi de klasik çalışmalar. örn. çocuklardan penguen yapmalarını istediniz.penguenler neden birbirinin fotokopisi gibi. penguen illaki siyah ve beyaz elişi kağıtlarının belirli kurallar halinde katlanmasından mı oluşmalı? bu sergilerde gördükleriniz çocukların çalışmaları deil öğretmenin çalışmasıdır. örn. insan kafası için verilen malzemeler kagıt tabak boncuklar kartonlar...kafa illaki tabaktan mı olmalı? gözler illaki boncuktan mı olmalı? bunun kararını siz öğretmenler vermeyeceksiniz.bu malzemelerin kombinasyonunu çocuk yapmalı ki yaratıcılığı gelişmeli. hatta öyle öğretmenler var ki cocuk başka fikirler ortaya attıgında (örn. mor güneş yapmak gibi) hiç mor güneş olur mu! güneş sarı olmalı diyerek zorla değiştirmeye çalışanlar var. çocuklar zamanı gelince mor güneşler kırmıızı çimenler uçan ağaçlar yapmalı bu onun hayal gücünün ne kadar çalıştıgını gösterir. onları belli kalıplara sokmak o yaş çocugunu köreltecek unsurlardır. siz onları kalıplara soktukça sergilerde birbirinin kopyası eserler görmeye devam edeceksiniz. şimdi sergilerde birbirinin kopyası ürünler zararsız gibi gelse de çocuk kalıplara girmeye alışacak ve ileride yaratıcılık gerektiren bir işte veya bilim adamı sanat adamı olacak çocukları şimdiden köreltmiş olacaksınız."dedi.....


sizce de doğru değil mi? sanat çalışmaları yapılırken lütfen onları belli kalıplara sokmak için zorlamayalım. bazı sergiler öğretmenlerin boy gösterisine dönüşmüş durumda.sanat çalışmaları ve diğer etkinlikler sadece cocugu geliştirmek varolan potansiyeli ortaya koymak için vardır. çocuklar bu çalışmalarda bireysel farklılıklarını ortaya koymalı. biz onları kalıplayarak tek düze insan ordusu oluşturmayalım...bir veli sergiye geldiğinde çocugunun çalışmasını altında yazan isimle değil yapılan çalışma ile farkedebilmeli....sizce??

slm aslında bende çocukların kendi tercihleri doğrultusunda faaliyetlerini yapmalarını onaylıyorum ama kafamda çelişki oluşuyor.çocuk çimenlerin yeşil güneşin sarı olması gerektiğini ne zaman kimden öğrencek biz onlara bunları öğretmek zorunda deilmiyiz.

Eğitim ve öğretim insanları belli kalıplara sokuyor ve sınırlıyor. Bu sadece resim dersinde mi değil aslında daha biz ilkokulda çocuklara dünyayı tanıtırken yapıyoruz bunu, bir sürü resim ve isim sıralıyoruz ardı ardınca bunu sevmen gerekir buna saygı duyman gerekir bunun dedikleri doğrudur. Kimse sevginin tanımını yapmıyor saygının tanımını yapmıyor neden saygı duyulması gerektiğinden kimse bahsetmiyor sadece bunu sevecek buna saygı duyacaksın deniliyor.
Bir resim öğretmeni nesnelerin renginden çok renkleri elde etmeyi göstermeli bence, şekilleri çizmeyi öğretmeli tabiki, bir elma çizmeyi bilmeyen çocuk o nesneyi düşlerincede soyutlayamaz, dolayısıyla güneşin rengide anlatılmalı, ama düşlerdeki güneşin sarı olması gerekmediği misal dışarı bakınca değilde gözlerini kapatınca gördüğü güneşi çizmeyide öğretmeli, " bilimi öğretiyoruz insanlığı öğretmeden önce" montaigne nin buna benzer bir sözü vardı, ama yinede eğitim bir şekil vermeli ama o şekli mümkün olduğunca dalları kırarcasına değil ışığı tarif edercesine yapmalı... Bu nasıl mümkün olacak tanımlamak kısıtlamak değil mi? Üstün bir otorite gibi tanımlamaya kalkarsak evet ama biz tanımlarken onlarında tanımlamalarını oluşturmalarını istersek bu özgürlüğü tanırsak sanırım biraz ince bir çizgi ama büyük bir ölçüdede olsa farklılıklarına ve farkındalıklarına çok daha erken yaşlarda varmasını sağlayabiliriz... buda ileride çocuğun kendini bulmakla kaybedeceği zamanın kendini ifade etmekle geçirmesine yarayacaktır...