CEVDET KUDRET
(7 Åžubat 1907-10 Temmuz 1992)

Yedi Meşale edebiyat topluluğunun kurucuları arasında yer alan Türk edebiyatçı ve edebiyat tarihçisi.Tam adı Cevdet Kudret Solok olan yazar, Cevdet Kudret adı ile tanınır.
1. Dünya Savaşı sırasında babası ölen Cevde Kudret’i annesi büyüttü. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdikten sonra Kayseri ve Ankara’da edebiyat öğretmenliği yaptı. Türk Ansiklopedisi'nde, Türk Dil Kurumu'nda, Bilgi Yayınevi'nde çalıştı. 1952’den başlayarak önce takma adlarla sonra kendi adıyla edebiyat ders kitapları yazdı. Öğretim görevlisi olarak girdiği Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Basın ve Yayın Yüksek Okulu'ndan emekli oldu.
Yazın yaşa(**YASAK KELIME)na 1907’de Servet-i Fünun Dergisi’nde şiir ile başladı. Meşale Dergisi’nde toplanan Yedi Meşaleciler arasına katıldı. Yalnız bireyin dünyasındaki buruk, içedönük, karamsar ve kırgın duygularını yansıtan şiirler yazdı.

1928’de Birinci Perde adlı tek şiir kitabını yayınladı. Oyun, hikaye, roman türlerinde de eserler verdi. Oyunlarında bireylerin psikolojik saplantıların işledi. Daha sonraki yıllarda edebiyat ve tiyatro tarihine ilişkin incelemeler yaptı, yazınsal sorunlara ilişkin eleştirel denemeler yazdı. 1945’de hazırladığı Türk Hikaye ve Roman Antolojisi’ni daha sonra Türk Edebiyatı’nda Hikaye ve Roman adıyla genişletti.
Karagöz adlı eserinde 35 karagöz oyununu tarihçeleri ve hikayeleri ile beraber topladı.


ESERLERİ: Öykü: Sokak (1974)
Roman: Süleyman’ın Dünyası: I. Sınıf Arkadaşları (1943, 1976), II. Havada Bulut Yok (1958, 1976), III. Karıncayı Tanırsınız (1976)
Deneme: Dilleri Var Bizim Dile Benzemez (1966), Bir Bakıma (1977), Benim Oğlum Binâ Okur (1983)
İnceleme-Derleme: Divan Şiirinde Üç Büyükler: I. Fuzulî (1952), II. Bakî (1953), III. Nedim (1952), Halk Şiirinde Üç Büyükler: I. Yunus Emre (1958), II. Pîr Sultan Abdal (1965), III. Karacaoğlan (1958), Eşref: Hicviyeler (1953), Şinasi: Şair Evlenmesi (1959), Teodor Kasap: İşkilli Memo (1965), Nâzım Hikmet: Kuvâyi Milliye (1968), Batı Edebiyatından Seçme Parçalar (1973), Ferâizci-zâde Mehmet Şakir: Evhâmî (1974), Abdülhamit Devrinde Sansür (1977), Örnekleriyle Edebiyat Bilgileri (1980).