Yani şimdi "gelmedi" kelimesi yapı bakımından türemiş mi kabul edilecek?

Sayın hocam,
Bembeyaz kelimesinin "basit" kelime oluşu düşünceniz doğru olmasa gerek. Bir araştırsanız derim. Kelime türemiştir.
Türetme kök ve gövdelere yapım eki ulanarak yapılır; lâkin bunun tek istisnası "benzer hece katkısıyla pekiştirme" denilen bembeyaz, sapsarı, masmavi, tertemiz vs. gibi örneklerde olduğu gibi kelimenin başına hece ilave edilerek
yapılan türetmelerdir.
Saygılarımla. Bâki selamlar 

Muhterem meslektaşım,
Kafiye ile ilgili çalşmanız güzel, tebrik ederim.Ancak "Çıkış noktaları birbirine yakın olan bazı harflerin benzeşmesi de yarım kafiye sayılır: c-ç, ç-ş, s-ş, l-r, ğ-y, d-t, z-s gibi.

Aşkın şarabından içem
Mecnun olup dağa düşem" şeklindeki açıklamalarınıza katılamıyorum. Söz konusu örnekler halk edebiyatında görülebilmektedir. Malümunuz halk edebiyatı şiiri, zaten genelde yarım kafiyeye dayalı olup çoğu kez saz eşliğinde irticali söyleniveren  mısralarda kafiye hataları olabilmekte ve rediflerin ses benzerlikleriyle yetinilebilmektedir. Aslında bir kafiye hatasıdır. Ancak musikinin de desteğiyle kulakta kafiye intibaı uyandırmaktadır. Bir öğrenciye
"Aşkın şarabından içem
 Mecnun olup dağa düşem" dizelerinin kafiye dizilişi sorulduğunda cevap "aa" olursa  doğru kabul edilemez.
Mâmafih kulakta kafiye intibaı uyandıran seslerin de kafiye sayılması düşüncesi, malümunuz Servet-i Fünun topluluğunun teşekkülüne vesile olan "kulak için/göz için" kafiye tartışmalarında bahis mevzuu olmuştur. Lâkin Osmanlı alfabesi için geçerli olan bir tartışmadır o. (Abes-muktebes tartışması) Sin harfi ile biten bir kelimeyle pelte se ile biten kelimenin kafiye sayılması gerektiği tartışması.
Harf inkılâbından sonra göz- kulak kalmadı zaten. "abes-muktebes" kelimeleriyle biten iki dize lâtin alfabesiyle yazıldığında zengin kafiye diye gösterilir.
Öğrencilerimize "Çıkış noktaları birbirine yakın olan bazı harflerin benzeşmesi de yarım kafiye sayılır." dersek bu doğru olmaz kanaatindeyim. Sadece halk edebiyatında, çoğu kez düşünmeden ani söyleniveren mısralarda tam oturtulamayan kimi sözlerde rediflerin ya da "çıkış noktaları birbirine yakın olan bazı harflerin" kafiye gibi kullanıldığını ifade edebiliriz. Bunun nadir bir istisnası Yahya Kemalde görülür ki sanırım onda da tek örnek olmalı:
"Adalardan yaza ettik de vedâ
 Sızlıyor bağrımız üstündeki dağ
 Seni hatırlıyoruz viranbağ"
İlk mısradaki uzun "â" ünlüsü sonraki iki dize ile kafiyeli kabul edilip kullanılmıştır.
Saygılarımla
Tihan Polat