|
funda
Ziyaretçi
|
 |
« Yanıtla #3 : Temmuz 30, 2007, 11:05:40 ÖÖ » |
|
Biz eğriler gibiyiz
Yollarımız bazen bir,
Bazen bir çok kez kesişir.
Bazen teğet geçeriz,
Bazen de uzaktan geçmeyi seçeriz.
Maksimumlarda ünleniriz,
Minimumlarda hüzünleniriz;
Ara sıra sımsıkı düğümleniriz.
Büküm noktasında değişir evrene bakış açımız,
Kaçımız aşağıya bükülür,
Yukarıya döner kim bilir kaçımız.
Bir yerde “bu eğri buraya kadar” deriz.
Aslında kesinti yoktur;
Nokta nokta sonsuza kadar devam ederiz.
Asimptotlar hedeflerdir ulaşamadığımız;
Bazen sınırlar vardır, aşamadığımız.
Kimimiz dönüp, dolaşıp varıyor aynı yere
O kapalı yörüngeden çıkmalıyız bir kere
Hoşçakalın dostlar,
Sonsuzda görüşmek üzere...
Yıllarca bize
Yanlış öğretmişler sevgili
Okul sıralarında.
O zamanlar
Doğru sandığımız şeyleri.
- Mesela?
Mesela,
Sıfırın sadece
Elmadan Elma çıkarsa kalacağı,
ya da ne bileyim işte,
'a' dan 'b' çıkarsa
Sıfır kalmayacağı
Gibi...
Evet, belki
Senden beni çıkarsalar
Pek de bir şey değişmez hani
Ama,
Ya benden seni çıkarırlarsa?
Söylesene!
Koskoca bir sıfırdan başka,
Ne kalır ki geriye?
Ne kalır ki? ..
Bir kadın sevdim
Acım iki kat oldu,
İkinci kadını sevdim
Acım dört kat oldu
Sevgi değil mübarek
Matematik
Köpek mi sevsem
Acaba
Umutlarımız,düşlerimiz
ve düş kırıklarımızın
toplamıdır hayat.
Bazen sevinç
Bazen hüzün
Bazen şevkat
Kalem senin elinde,
bazen topla
bazen böl
bazen çıkart.
Daima sonsuzlukta ararım onu,
belirsizliklerle savaşır
ona sevdamı ulaştırmaya çalışırım...
Onunla geçen süreyi,
onsuz geçen süreye oranladığımda
ona olan sevgimin
sevda katsayısını bulmalıyım...
Onun hasretinden
nice denklemler bulup
çözmesini beklerim.
Ve o an
belirsizliklerle dolu olsa da
birgün telefonun çalışıyla
denklemlerin çözüme kavuşup
irkileceğim günlerle
bir aritmetik dizi oluşturmalıyım...
Telefonun çalışından anlarım
arayanın o olduğunu.
Buluşmamız gerekiyordur
ve buluşma yeri
camlı köşkler
ya da
kent sinemaları seçilmelidir.
3-4-5 üçgeni gibi
ani telefon görüşmemiz
yerini el ele tutuşmalara bırakır...
Saatlerce karşılıklı bakışır,
birbirimiz için
dokuz bilinmeyenli şarkılar söyleriz...
i
Hayatımın cosinüs 30`undayım
Logaritmanın sonu integralin başındayım
Karmaşık sayılarla içiçeyim
Üç bilinmeyenli denklemler halt etmiş
Ben çözülmeyen tam bilinmeyenli denklemim
Doğal sayıları geçtim
Rasyonelleri boşverdim
Geldim hayatın analitik çemberdeki yerine
Ben neredeyim bu çemberde?
Birinci,ikinci,üçünçü bölge?
Hayır,ben tam orjindeyim...
Çarpanlarıma ayrılmam
Fonksiyonumu aldırmam
Başka kümelerle kesişmem
Parabol hayatlar yaşamam
Dedim ya
Ben hayatımın cosinüs 30`undayım
Logaritmanın sonu,integralin başında...
Eşitin öbür tarafındasın şimdi sen
Ne zaman bana gelsen eksi oluyorsun
Çarpsam seni sensiz aylara
Sonuçta gene sen çıkıyorsun
Artıdır her bir yağmur tanesi
Güneş çıkınca eksi oluyor
Kendimin kare kökünü alsam
Gene senin sevdan çıkıyor
Dörtde üçü sizde,bendeki neki,
Payı paydadan,ayıramadımki,
Basit bir kesire,olmuşum esir,
Formülü aklımda,tutamadımki..!
Sensizliğin karesini aldım önce
Sana çarptım çıkan sonucu
Sonra hüznüme böldüm
Sevdamı ekledim üzerine
Birde baktım ki her yanımda sen
Nasıl sevindim o an bir bilsen
Vur, öldür, kır beni,
Parçalara ayır istersen
Topla parçalarımı
Sonra sana böl
İşine nasıl gelirse işte
Sonucu getir
Yüreğimle çarp istersen
Sevdamla topla yalnızlığımdan çıkar
Gülüşünün karekökünü bul
Tüm asal sayıları üzerime sür...
Tamam
Beni sevmene ihtimal yok ama
Anlatmaya çalışıyorum işte
Sana olan sevgimi sayılarla
Ben anlatamadım belki de
Aşkımı sana edebiyatla
Bari sen
Matematikle anla...
düşlerim öyle uzak ki
erişebilmem mümkün değil
ışık hızıyla
sesimin hızıda yetmez
öfkem bir ıslığın kanadına biner
gider düşlerimde
çığlığımın kokusu gölgeme siner
korkarım
yüreğim mekânına sığmaz
susar gözlerim
dilimden şekiller kaybolur
anlatamam hâlimi
çünkü beni kimseler anlamaz
bir çizgide kaybolurum
daireler düşer ömrüme
çarpılar bana
bölmeler bana
toplamalar hiç eder
şair aldırma der
bu hayat böyle gelmiş
böyle gider
Yaşamak üç hece
Ölüm iki.
Üçten çıktı iki
Kaldı tek hece
Ben
Çarpıldık
(Bakışla birbirimize)
Bölündü
(Uykularımız)
Çıkartıp
(Attık tekliğimizi)
Ama!
Toplanıp
(Tek olamadık asla)
Sağlamasını yaptım hayatın
Sonuç
Hüsran
Aşk'tan sınıfta kaldık
İkimizde
Dört işlem var matematikte
Toplama çıkarma
Çarpma ve bölme
Matematik gibisin sende
Bekliyorsun hep
Hemen her an tetikte
Çarpmada çarpansın hep
Bölen bölmede
Çarpabildiğin kadar
Çarpıyorsun önce
Sonra bölebildiğin kadar
Bölüyorsun keyfince
Çarpılan ve bölünen hep benim
Anlayamıyorum olanı biteni
Anlaşılır mı sence
Çok değişik formül
İşlemlerle çıkıyorsun karşıma
Bâzen bir bilinmezli olmaktan çıkıyor
Bin bilinmeze dönüyorsun
Derdin ne meramın ne
Ne soruyor ne söylüyorsun
Matematik gibisin sende
Ne zaman ne hesap yapacağın belirsiz
Bakışların rakamlar gibi yalın
Gözlerin problemler gibi anlamlı
Gülüşün formüllerle içiçe
Suskunluğun sıfır gibi gamlı.
Matematik ve sen
Kör düğüme döndürdüğün
Problem yumağı gibi ben
Çöz beni çöz artık
Başkaları çözmeden.
Arkadaşımsın
Kahkahalarımı ikiyle çarpan.
Dostumsun
Bakışımın dar açılarından beni sıyıran.
Büyüğümsün
Hayatla mücadelenin çok bilinmeyenli denklemini çözmüş.
Gerçek aşkımsın
Hayâlinle bile hayat fonksiyonumun yönünü değiştiren.
Bir + bir = Sen ve Ben,
Bir x bir = Sen,
Bir ÷ bir = yine SEN,
Dilim varmıyor ama bir tanem,
Bir - bir = Ben,
Hep Ben,
Hep Ben...
Seni benden çıkardım,
Anladım ki,
ben yokum,
Beni senden çıkardım,
Yine geriye hep ben kaldım,
Değeri mi,
sorma gitsin be güzelim,
koskocaman bir sıfır,
Anladım ki artık,
ne beni senden,
ne de senden beni çıkarabilirim,
BİLİYORUM,
Birtanem,
Bak ne diyorum,
Seni, dünyalar kadar demiyorum,
Seni ancak,
Ancak,
ÇARPMA ve BÖLME işlemi kadar,
İşte bu kadar SEVİYORUM...
Şiir bir sayı uyumudur.
Sayıların harf uyumudur.
ve harfleri sayılı uyaklar uyumudur.
Kaç harf var kaç hece
Ve son sözcükte 2 bilinmeyenli denklemde bilmece
sayılar aynılığını sağlamaktır.
eşitliğin her iki tarafında
sanırım en iyi şairler aynı zamanda matematikçidir de.
|
