UNUTULMAZ SAATLER

Bir ay öncesiydi, günlerden Pazar... Ramazan ayına girmeden 2-3 gün evvel... O gün tek başına gezip dolaşmak istedim. Önce internetten İstanbul'un gezilebilecek gözde mekanlarını bi araştırayım dedim. Karşıma gelen ilk sayfada gözüme Galata Köprüsü ilişti. Üzerinde martılar uçuşuyor arada altından geçmek üzere olan vapurlara da yarenlik ediyorlardı. Tabi bu benim resme bakarken hayal ederek eşlik ettiğim görüntülerdi. İşte tam o anda penceremden içeri güneş ışığı girdiğini farkettim. Bi anda ayağa kalktım, yukarı baktım; bulutlar vardı. Güneş arada bir bulutların ardına saklanıp havayı karartıyordu. Birden kafamda işte bu dedim. Tam İstanbul havası... Bilgisayarı kapattığım gibi apar topar hazırlandım. Saat 12:30 civarıydı ve 13:10 vapuruna yetişmeliydim. Acil adımlarla Karaköy iskelesine vardım. Neyse ki beklediğimden daha erken saatte gelmiştim.. Geldiğimde vapur yanaşmak üzereydi. Yanaştıktan sonra bindim, teras katına çıktım. Geçtim, en kenar yere oturdum. Sert bir rüzgar esiyordu ama deniz havası almaya değerdi doğrusu... Huzurluydum. Arada minarelerden yükselen ezan sesleri içimi daha bir huzurla kaplıyordu.

Geçen bir müddet sonunda Eminönü'ne varmıştım. Yanlış hatırlamıyorsam 13:30 civarıydı. Oldukça kalabalık bir insan topluluğu vardı, her zamanki gibi... Vapurdan inip iskeleden hareket ettiğim anda gözlerim önce Galata Köprüsünü aradı. O tarafa doğru yol aldım. Köprünün alt tarafındaki merdivenden yukarı çıkmak üzere iken balık tutan adamları gördüm. Seyredesim geldi. Hatta biri dikkatimi çekmişti. İlginçti yaptıkları...Herkes tuttuğu balıkları içine deniz suyu doldurdukları kovaya atarken o kovaya bıraktığı balıkların üstünü file türünde birşey ile kapatıp denize daldırıyordu. Balık tuttukça denize daldırdığı kovayı çıkarıyor, balık üstüne balık atıp ağzı file ile kapatılmış kovayı tekrar denize daldırıyordu. İçinde epey balık vardı. Şaşırmıştım, oldukça marjinal bir düşünceydi. Belki balıkları canlı tutmaktı düşüncesi belki de kova içindeki balıkların diğer balıkları da çağırabileceği düşüncesi hakimdi. O değilde hep şunu merak etmişimdir; acaba vapur geçtiğinde balık tutan adamlar ne yapıyor diye... Herkesin ve benimde bildiğim bir gerçek... Avlanmayı bir kaç saniyeliğine kesiyorlar. Köprünün uç taraflarında olanlar için böyle bir zorunluluk yoktu. Erken gelenler için o noktalar vazgeçilmezdi. Ortada olmak balıkları kaçırmak demekti belki de.. Her ne kadar dezavantaj da olsa hallerinden şikayetçi olan yoktu. Severek yapıyorlardı bu işi..

Aradan geçen 1 saat içinde oldukça güzel vakit geçirmiştim. Birkaç resimde çekmiştim. Ta ki arkadaşımdan telefon gelene kadar... Arayan arkadaşım Sultanahmet'te olduğunu müsaitsen gelip gelemeyeceğimi soruyordu. Bende zaten yalnız olduğumu, hatta gelebileceğimi söyledim. Lafı uzatmadan geçeceğim günün bu kısmını... O gün birçok yeri gezdik. En çokta yerebatan sarnıcında Medusa'nın hikayesi aklımda kalmıştı. Oldukça etkileyiciydi. (Merak edenler internetten Medusa'yı araştırabilirler. Gidip görmeyenler için söylüyorum. Tavsiye ederim. Çok büyüleyici bir ortam... Yerin 18 metre altında... Şimdiden söyleyeyim orada telefon çekmez.)Bir de gözlemlerim sonucunda balık tutmanın ne denli eğlenceli olduğu fikrine kapıldım. Birgün mutlaka bende deneyeceğim. O günün üzerimde bıraktığı büyülü etkiyi sizlerle paylaşmak güzeldi. Sizde arada bir kafanıza eserse çıkın, dolaşın ve eğlenin. Mutlaka gözlemde yapın.

Hayat kısa...

DeÄŸelendirmesini bilene...

Mutlu günler...
 

HAYATIN ANLAMI

Hayat bazen çekilmez bazende monotondur. Monoton yürüyen hayatlar iyi de olsa sıkıcı geçer. Bazı insanlar hep iyi şeyler yaşamıştır. Herhangi bir olumsuzlukla karşılaşmamış ve hayatın gerçek yüzüyle tanışmamıştır. Herkesi kendi gibi iyi bilen insanlar kötü bir olayla karşılaştıklarında hayal kırıklığına uğrarlar. Bazende hiç ummadıkları taşın başlarını yaracağını geç de olsa anlarlar. Mesela bir insan tutunacağı dalın zamanla kırılmayacağına garanti verebilir mi? Yani o dalı hayat olarak düşünürsek demek istedim. Evet zamanla kırılır. İşte sizde o dala tutunurken ağırlık verirsiniz. O dal yani hayat ağırlığı kaldıramaz. Demek istediğim hayata ağırlık verdiğinizde kırılmalar olacaktır. Önemli olan o kırılma noktalarından en az hasarla kurtulmak.. Şimdi olaya bu açıdan baktığımzda hayat mı bize ağır gelir yoksa biz mi hayata ağırlık veririz? Bizim ağırlık verdiğimiz kesin.. Peki neden bazı insanlar hayat bana ağır geliyor diyebiliyor. Hayat sizin nerenize asılıyor? Bir çelişki yok mu sizce?

Haa bana diyeceksinizki o dalın kırılmaması için neler yapmalıyız? Buna da şu cevabı verebilirim: yapacaklarınızla o dalı yeşertebilirsiniz; hatta sağlamlaştırabilirsiniz. Bu da başarının sürekli olmasından geçer. Fakat yaptıklarınız hayatta sizi yıldırıyorsa unutmayın ki o dal sizi taşıyamaz hale gelecektir. Eğer çok yükseklerdeyseniz büyük hasarlar alabilirsiniz. Çünkü yükseklerdeki insanlar genelde gururlu ve asil düşünürler. Örneğin çok zengin bir iş adamının yapmış olduğu işte iflasa uğrayıp intihar etmesi gibi.. O yüzden siz siz olun ne kadar yukarılarda olursanız olun asla düşmeyeceğinizin garantisini vermeyin. Çünkü düştüğünüzde iş işten geçmiş olacaktır.

Sonuçta biz bir insanız ve hayatta hatalar hep olacaktır. Hata yaptığımızda düzeltmek en az hasarla kurtulmamızı sağlar. Belki zaman kaybı olur ama üzüleceğinize bence o hatayı düzeltmeye çalışırsanız en azından birşeylerle uğraşmayı ve en zor anınızda yaratıcı olmayı öğrenirsiniz.

evet ömrümüz o kdr kısaki farkında deiliz belli bir yaşa gelince farkına vardığımızda ya da az bi zamanımız kaldığını farkettiğimizde işte o zmn hayatı hızlı yaşamaya çalışıyoruz ama zamanında olmayıncada tadı çıkmıyor işte...

                        Her Gününüz Bayram Olsun   

Nefes almak bayramdır mesela; günün birinde soluksuz kalınca anlar insan...



 Görmenin nasıl bir bayram olduÄŸunu karanlık öğretir; sevmeninkini yalnızlık...



 Bayramdır, elden ayaktan düşmemek, zihinden önce bedeni kaybetmemek, kurda kuÅŸa yem olmayıp "Çok şükür bugünü de gördük" diyebilmek...



 Sevdiklerinle geçen her gün bayramdır.



 Küsken barışmak, ayrıyken kavuÅŸmak, suskunken konuÅŸmak bayramdır.



 * * *



 Evde yalnızlığı noktalayan insan nefesi, akÅŸam kapıda karşılayan yavuklu busesi, sevdalı bir elin tende gezmesi, nice adağın ardından çınlayan çocuk sesi bayramdır.



 Sonrasında gelen ilk diÅŸ bayramdır, ilk söz bayram, ilk adım, ilk yazı, ilk karne bayram...



 Güne gülümseyerek baÅŸlamak bayramdır.



 "Ä°yi ki yanımdasın" bayram, "Her ÅŸeyi sana borçluyum" bayram, "Hiç piÅŸman deÄŸilim" bayram...



 * * *



 Evlatların mürüvvetini görebilmek, eve dolu bir torbayla gidebilmek, konu komÅŸuyla yarenlik edebilmek, akÅŸamları eskimeyen bir keyifle çay demleyebilmek bayramdır.



 Zamanı donduran eski fotoÄŸraflara nedametsiz bakabilmek, altı çizilmiÅŸ eski kitapları aynı inançla okuyabilmek, yol arkadaÅŸlarının yüzüne utanmadan bakabilmek bayramdır.



 Alnı açık yaÅŸlanmak bayramdır; ulu bir çınar gibi ayakta ölebilmek bayram...



 * * *



 Bunların kadrini bilirseniz, kıymet bilmeyi öğrenirseniz her gününüz bayram olur.
Meraklanmayın, öyledir diye size deli demezler.



 Deseler de böyle delilik, bayram artığı günlerdeki nankör akıllılıktan evladır.
Her gününüz bayram olsun!



 Can Dündar

Asalet Boyda degil Soyda olmali.
Ä°ncelik Belde degil Dilde Olmali.
Dogruluk Sözde degil Özde Olmali.
Güzellik Yüzde degil Yürekte Olmali...

süpermiş çok begendim..teşekkürler..

Yorumlarınızdan dolayı teşekkür edrim...