Ziyaretçilerin oldukça çok olduğu bir türbede bir şeyh bir de müridi yaşarmış. Şeyh müridini eğitir, mürit de şeyhinden feyz almaya çalışır böylece hayat devam edermiş. Ancak bir gün mürit şeyhinden icazet alarak ayrılmak istemiş. ''Ben de bir yerde tekke kurup orda ilim irfan yaymak istiyorum,'' demiş. şeyh karşı çıkmış önce oğlum daha zamanı değil eksiklerin var dediyse de müridin kararlı olduğunu görünce mecbur izin vermiş. Ama yine de dayanamayıp müridine son bir iyilik yapmak istemiş. Müridi ayrılırken; ''Al şu sıpayı da yanında götür kıymetini sonra anlarsın'' demiş. Bizim mürit vurmuş kendini yollara ancak sıpası çok dayanmamış hastalanıp ölmüş o da hemen oracığa yolun kenarına gömüvermiş sıpasını. Ancak yoldan geçenler tümseği görür görmez gelmişler teller bağlamışlar, dualar etmişler ve bu ulu zata (!) siparişlerini bildirmişler. Müridimiz bu olaya şiddetle karşı çıkmış ''durun ya hu burada yatan evliya falan değildir sadece benim sıpamdır'' dediyse de kimseye dinletememiş üstelik ulu zata (!) hakaretten yüklüce de bir sopa yemiş. Ağzı burnu kanlar içinde kalan genç adam soluğu şeyhinin yanında almış. Şeyhi eski müridini görür görmez gülümsemiş ve mürit olayı anlatınca da ‘’A be oğlum ben sana daha vaktin var eksiklerin var dememiş miydim, biraz daha dikkatli olsaydın o sıpanın annesinin de burada yattığını anlardın.’’
demiş 

alıntıdır