Ä°STER Ä°NAN Ä°STER Ä°NANMA.....
Paranoyak olduÄŸunuz izlenmediÄŸiniz anl****** gelmez....

(anonim) Önemli not: Bu öykü tamamıyla bir kurgudur. Öyküde adı

geçen gerçek kişi, yer ve olayla tamamen rastlantısaldır.

Yaklaşık olarak seksen bin İstanbul'lunun hayatını

kurtarmam ilginç tesadüflerin sonucu oldu. Belki de bütün bu tesadüfler,

bir tesadüf değildi, belki de kaderdi. Ne derseniz deyin işte.

Komplo teorilerini çok sevmem ve deprem konusundaki paranoyak ilgim de tabi

buna katkı sağladı. Ne olursa olsun yaptığım işten ve odamda duran

devlet üstün hizmet madalyasından gurur duyuyorum.



Bütün olan biteni en baştan anlatmak sanırım en doğrusu.

17 Ağustosta meydana gelen korkunç depremden sonra ister

paranoya deyin ister merak, eskiden hakkında hiçbir şey bilmediğim

depremler ve depremle alakalı her şeyle ilgilenmeye başlamıştım.

Teorik bilgiler, üniversite hocalarının çıktığı televizyon programları ve

hatta bu konuda yazılmış pek çok kitabı yuttum. Bütün bu ufak

çaplı bilgi birikimime ek olarak, Türkiye'de olan depremleri

Kandilli rasathanesinin web sitesinden her gün takip ediyordum.



Her sabah işe gelince, İnternete bağlanıp bir gün önce

olmuş depremleri inceleme gibi manyakça bir alışkanlık

edinmiştim. İlk zamanlar bu sayfaya öylesine şöyle bir bakıyordum, yani

deprem olmuş mu? diye. Daha sonraları ise sistematik olarak

depremleri incelemeye başlamıştım. Depremleri önceden tahmin etmek ya da

bilimsel bir makale yazmak gibi büyük amaçlarım yoktu. Öylesine

bakıyordum işte.



Depremler nerede yoğunlaşıyor? Zamanla ya da başka bir

şeyle bağlantısı var mı? diye inceliyordum. Bu benim için bir

tür hobi olmuştu. Sanırım yaptığım bütün bu beyhude amatör

bilimsel çalışmalar, 17 Ağustos büyük depreminden sonra ben de

oluşan korkuyu bir nebze azaltmak içindi. Korkum kesinlikle ölüm

değildi. Beni asıl korkutan, bir enkazın altında çaresiz bir fare gibi

kalıp ölmekti ve bu korku hiç de yersiz değildi. Büyük depremle ilgili

çok kötü anılarım var. Ne kadar ısrar ederseniz edin bu konuya

hiç girmeyeceğim.



Neyse, biz yine olaylara dönelim. Her gün olan deprem

kayıtlarını o kadar dikkatli takip ediyordum ki günlük kayıtlarla, bir

hafta öncesine kadar uzanan kayıtlar arasındaki herhangi bir

anlamlı ufak bir bağlantıyı bile hemen fark edebiliyordum. Bu konuda

neredeyse keskin sezgilerim oluÅŸmuÅŸtu. Zaten her ÅŸeyi de bu sezgim

sayesinde keÅŸfettim.



Keşfettiğim şey ise aslında bir tesadüf gibi duruyordu.

Bir hafta boyunca, peşi sıra, günün farklı zamanlarında ama hep

aynı yerde (Bolunun bir ilçesi), aynı şiddette (3.5) ve aynı

derinlikte (3 km) üç deprem dikkatimi çek ti hemen. 3.5 şiddetindeki bir

deprem insanlar tarafından hissedilmez. Sadece aygıtlar fark

eder. Benim fark ettiÄŸimi Kandilli'deki uzmanlar da fark etmiÅŸtir

muhakkak ama sanırım şiddeti çok düşük olunca dikkate almadılar.



Birbirinin tıpatıp aynı deprem silsilesinden sonra iki

hafta boyunca Bolu'da hemen hiçbir deprem görülmedi. Ben tam

paranoyalarımdan kurtulmak üzereyken tuhaf bir şekilde tekrar benzer

depremler olmaya başladı. Bu sefer dört tane deprem olmuştu. Bu sefer

Bolu'nun başka bir ilçesindeydi. Depremler yine aynı şekilde, yer,

şiddet ve derinlik olarak birbirinin tıpatıp aynıydı. Bu kadar

tesadüfi olması bana şaşırtıcı gelmişti. Tekrar deprem paranoyalarım

başlamıştı.



Aklıma ilk gelen olasılık, aslında tek bir deprem

olduğunu ama web sitesine aynı depremin yanlışlıkla birden fazla

girildiği olmuştu. Akla yakın ve doğru gibi gözüküyordu ama yine de bu

teori benim kaygılarımı gidermedi.



Uykusuz bir geçen paranoyak bir gecenin sabahında işe

gidince ilk iÅŸim Kandilli rasathanesini telefonla aramak oldu. Benim

gibi paranoyak sayılabilecek insanların aşırı vesveseli

şikayetlerine alışmış olan sabırlı ve anlayışlı görevli, korkulacak

bir şey olmadığını, depremlerin kayıtlara yanlışlıkla birden

fazla girilmiş olduğunu söyleyip kibarca beni başından savdı. Daha

sonra beni bir telesekretere bağlayıp depremle ve depreme hazırlıkla

ilgili uzun ve sıkıcı bir bant kaydına yönlendirdi. Hepsi de ezbere

bildiğim şeyler olduğu için hemen kapadım telefonu.



Görevli de kendince haklıydı çünkü benim gibi günde

yüzlerce arayan kişi ile başka türlü başa çıkamazdı. Yine de kaygım

geçmemişti. İçimden bir ses bu deprem silsilesinde bir tuhaflık

olduğunu söylüyordu. Sezgilerime güvenirdim ama bunu nasıl

araştıracaktım.



İlk iş olarak zamanları dışında birbirinin tıpatıp aynı

olan iki deprem dizisinin enlem ve boylamlarını dikkatlice not

ettim. Sezgi, paranoya vs. işte ne derseniz deyin içimden bir ses

garip bir şekilde depremlerin olduğu yere gitmemi söylüyordu. Bu fikri

karıma çekinerek açtığımda gülerek benim tatlı bir paranoyak olduğumu ama

bu izlenmediğim anl****** gelmediğini söyleyip (yine aynı

bayat espri) bir güzel dalga geçti fakat benimle birlikte Bolu'nun

ilçesine gitmeyi itirazsız kabul etti. "Ne güzel işte, piknik

yaparız, sen de ne göreceksen görürsün benim tatlı paranoyağım" dedi.

Planımız, benzer depremlerin olduğu iki yeri görmek ve

daha sonra dönüşte Abant'a uğrayıp ufak bir piknik yapmaktı. Pazar

günü sabahtan arabaya atlayıp önce Bolu'ya ardından da önce o

ilçeye ve sonra enlem ve boylama göre haritadan bulduğum o köye

gittik. Konu doğrudan Milli Güvenlik ile ilgili olduğu için ilçenin

ve köyün adını size maalesef açıklayamam. Yerleri tam olarak belirlemek

için oraya giderken, yanımda Almanya'dan aldığım ufak GPS cihazını

da yanıma almıştım.

Depremlerin olduğu ilk köy sıradan bir Anadolu köyüydü.

Tahmin ettiğim gibi köylüler olan depremleri hatırlamıyorlardı.

3.5 şiddetindeki bir deprem 500 metre uzaktan geçen bir Tır

kadar etki yapar. Yine de muhtar misafirperverlik gösterip bize

rehberlik etmesi

için bir delikanlıyı yanımıza vermişti. Depremin olduğu

tam enlem ve boylam köyden beş kilometre uzaklıktaydı. Gittiğimiz

yerde gördüğümüz sadece ama sadece boş tarlalardı. Tam hayal kırıklığı

içinde geri dönüyorken yaklaşık üç yüz metre uzakta belli belirsiz

görünen uzun çelik kuleyi gördüm. Bu mesafeden ne olduğu pek

seçilmiyordu. Bize eşlik eden delikanlıya gördüğümüzün ne olduğunu sordum.

Delikanlı sanki bizimle birlikte ilk defa görüyormuş gibi baktı ve

yüzünü kırıştırıp biraz düşündü. Sonra birden hatırladı, bir

şirket yer altı kaynak suyu arıyormuş. Uzaktan gördüğümüz uzun çelik

kule de petrolcülerin kullandığı türden bir delme makinesiydi.

Alık genci köye bırakıp, muhtarın paşa çayını içip, Ankara'ya

bekleriz dedikten sonra diğer noktaya gittik. Karım biraz mırın kırın

ettiyse de söz erdiğini hatırlatıp diğer köye gittik.

Yaklaşık kırk beş dakikalık bir yolculuktan sonra başka

bir köydeydik. Bu sefer bize bir rehber verecek anlayışlı

bir muhtar bulamadık çünkü köy neredeyse boşalmış gibiydi. Issız

bir vahşi batı kasabası gibiydi. Mecburen elimdeki GPS cihazına güvenip

arabayla toprak bir yola saptık. Elimdeki GPS cihazı çok hassas değildi ama

yine de artı yada eksi 50 metrelik bir hassasiyet işimi fazlası ile görürdü.

Sonuçta belirlediğim enlem ve boylama gelince GPS cihazı dıt dıt

etti. Yeni biçilmiş buğday tarlasının yanındaydık. Çocuğunun

yaptığı numaralara aşırı bir hoşgörü ile bakan bir anne gibi gözlerini

üstüme dikmiş

olan karım bu olaydan sıkılmaya başlamıştı. Arabadan

inip tarlanın ortasında etrafa şöyle bir bakarken birden onu gördüm.

Aman allahım!

Bir saat önce gördüğümüz çelik kulenin neredeyse tıpatıp

aynısı yaklaşık bir kilometre uzakta duruyordu.

Bu bir tesadüf müydü? İçimden bir ses "Bu da mı bir

tesadüf" diye soruyu farklı şekilde tekrarladı. En iyisi şu tuhaf

çelik kuleye ve

yanındaki barakaya bir bakmalıydım. Karımın "delirdin mi

sen?"

türündeki itirazlarına rağmen kulenin yanına gittik ama

pek hoş karşılanmadık.

Daha kuleye varmamıza 50 metre kala yolda bir bariyer

bizi durdurdu. Elinde bir avcı tüfeği tutan hapishane kaçkını bir adam

hiç de sevimli olmayan bir şekilde bizimle konuşup eliyle

gösterdiği "oranın" yasak olduğunu söyledi. Mecburen

geri dönmek zorunda kaldık. Normal şartlarda kuru gürültüye pabuç

bırakmazdım ama karım epey bir tedirgin olmuştu. Yine de uzaktan

zorlukla görebildiğim tabelayı okuyabilmiştim: Akdorme İnşaat ve

Taahhüt limited şirketi.

Peki Akdorme şirketinin bu kabalığı niyeydi? Yer altı su kaynağı

arayan bir şirket için güvenlik biraz abartılmamış mıydı?

Şirketin adını not defterime kaydederken bu düşünceler beynime

üşüşmüştü. Arabayla biraz gittikten sonra çelik kulenin olduğu

yerden epey şiddetli bir patlama sesi geldi. "Sanırım sondaj için

dinamit kullanıyorlar" diye içimden geçirdim. Patlamanın asıl

sebebini merak etmiştim ama karımı daha fazla tedirgin etmemek için

direksiyonu Abant'a kırdım.

Ertesi gün işyerinde bilgisayarımı açıp internete

girdiğimde yine rutin olarak bir gün önce olmuş depremlere baktım.

Bolu'da yine 3.5

şiddetinde bir deprem olmuştu. Depremin zamanına bakınca

hayret ettim. Çelik kulenin yanından ayrılırken meydana gelen

patlamanın zamanı ile çok yakındı. Hemen depremin yerine baktım.

Hayal kırıklığı. Deprem sondaj yapılan yerin 30 km

ötesinde bulunuyordu. Zaten tonlarca dinamit yığsan bile 3.5

şiddetinde bir deprem oluşturmazdı. Fakat yine de olaylar arasında

tesadüflerle açıklanamayacak bir sürü bağlantı vardı. En iyisi şu

Akdorme inşaat şirketini bir araştırmak iyi olacaktı.

Odalar Birliği, Sanayi Bakanlığı ve MTA'da çalışan

okurlarımın yardımlarıyla Akdorme Şirketi hakkında epey bir bilgi

sahibi oldum. Orta çaplı, elli kişinin çalıştığı, inşaat, taahhüt,

ithalat, ihracat vs. gibi uzun bir listesi olan sıradan bir şirketti.

Genel Merkezi İstanbul'daydı. İki ilginç bilgi ilgimi çekti;

Şirket üç ay önce kurulmuştu. Kurulur kurulmaz, on beş

farklı yerde kaynak suyu aramak için MTA'dan izin almıştı. İzin için

başvurduğu yerler Bolu ve civarıydı. MTA'da çalışan ve Maden

Mühendisi olan okurum şirketin buralarda maden suyu aramasını tuhaf

bulmuştu. Çünkü dediğine göre maden suyu pek aranmazdı, ayrıca köylerine

fabrika yapılması için sürekli çağrıda bulunan bir çok yerde

zaten hazır maden suyu kaynağı vardı. Yani arayış ona gereksiz bir

çaba olarak gelmişti. Çelik kuleden ve patlamalardan bahsedince, bu

tür bir aramanın pek usule uygun olmadığını ekledi.

Okurumdan Akdorme şirketinin nerelerde arama yapmak için

izin aldığını ve lokasyonlarını bana iletip iletemeyeceğini

sordum. Bunun kurallara aykırı olduğunu ama sevgili yazarı için bir

güzellik yapacağını söyledi. İnsanın okurları olması çok güzel

bir duygu. İçimdeki şüpheler ve karımın "teknolojik komple

teorileri" diyerek dalga geçtiği düşüncelerle geçen iki günün sonunda

okurumdan bir e-mail geldi. Şirketin maden suyu aramak için izin aldığı

yerlerin enlem ve boylam olarak tam yerleri e-mail ile birlikte

gönderilmişti. Tam t****** on beş yer.

Akşam eve dönünce ilk işim büyük bir Marmara haritasının

üzerinde

on

beş araştırma yerini kırmızı başı olan toplu iğnelerle

iÅŸaretlemek

oldu. Enlemi boylamı buluyordum ve oraya bir iğneyi

yerleÅŸtiriyordum. On beÅŸinci iÄŸneyi de yerleÅŸtirdiÄŸimde

ortaya

tuhaf

bir şey çıkmıştı: iğnelerden oluşma iki çizgi.



Aslında tam çizgi sayılmazdılar, biraz bombeleri vardı.

Sonra

düşündüm. Tabi ya! Dünya yuvarlaktı. Yuvarlak olduğu

için küre

üzerindeki düz bir yay, iki boyutlu haritada bombeli

duruyordu.



Sekiz tane iğne bir çizgi, kalan yedi tane iğne ise bir

baÅŸka

çizgi

oluşturuyordu. İki çizgi bir üçgenin kenarları gibi

duruyordu ve

uzatılırsa bir yerde birleşecekler gibi aralarında açı

vardı.



Çayımdan bir yudum alıp duvardaki haritaya biraz geriden

baktım.

On

beş tane sondaj yerinin böyle iki çizgi oluşturması da

mı

tesadüftü?

Karımı çağırdım, bakmasını istedim. O da şaşırdım. Bu

sefer

hemen

tatlı paranoyağım demedi. O da benim gibi bu düzenli iki

çizgiden

huzursuzlanmıştı.



İkimizin de aklından geçen şey aynıydı sanırım. Çizgiler

nasıl

böyle

dümdüz olabiliyordu ve ikisi nerede birleşiyordu?

Açıkçası o

anda

iki

çizgiyi bir cetvelle uzatıp birleştirmekten korktum.



"Karım hadi dışarıda yemek yiyelim "dedi nedensiz.

Çizgileri

birleştirmekten nedense ben de çekinmiştim. Teklifi

hemen kabul

ettim. Dışarı çıkıp yakınlardaki bir kebapçıda güzel bir

köfte

yedik.

İkimizde eve dönmekten çekinir gibiydik. Epey bir

oyalandıktan

sonra

gece yarısı tekrar eve döndük.



Biraz oyalandıktan sonra tekrar haritanın başına geçtim.

Elime

bir

cetvel alıp iki çizgiyi de cetvelle uzattım. Marmara

denizinin

üstünde bir yerde birleştiler. Birleştikleri yere

bakınca

dehÅŸete

kapıldım.

Çok etkileyici.

hocam bu hikaye gercekmi yoksa yalanmı bilmiyorum (o size kalmış) ama bildigim bişey var mutlaka bir kitap yazmalısınız bence .Belkide yazmışsınızdır kim bilir degilmi
?