İçimdekileri bir çözebilsem, Mutlu olmayı becerebilsem

professorzahid

Ziyaretçi

« : Aralık 06, 2007, 09:54:00 ÖÖ »

DUYGULARIM,
içimdeki çalkantılar; bazen diniyor.
Ama bir melodiyle bir sözle, öyle başkaldırıyorlar ki uzun süre sarsılıyorum.
Bazen insanları seyrediyorum uzun uzun...
Konuşmak istemiyorum çoğu zaman.
Öyle bir an geliyor ki hareketsizce oturmak ve hiç hareket etmememek istiyorum.
Neden böyleyim?
Ne zamana kadar sürecek bu durum böyle.
Dayanamıyorum.
Hiç bilmiyorum, bilmiyorum, bilmiyorum...
Karar veremiyorum. Neyim ben.
Kalbim her kalıba girebiliyor
Çılgınlık, yalnızlık, sıkıntı, neşe, çoşku, kilitlenme...
Zıtlıkları birlikte yaşıyorum.
Varlıkla yokluğu, mutlulukla, mutsuzluğu, sessizlikle çığlığı.
Benle seni...
Ne yapacağımı, nerede duracağımı kestiremiyorum.
Bazen yalnızlığı çok seviyorum.
Öyle ki kalabalıkta bile yalnızlığı hissediyorum.
Neden bilmiyorum.
Bakıyorum da hayatımda ne kadar çok bilmiyorum var.
Konuşmak istediğimde oluyor; hem de çok ihtiyaç duyuyorum buna.
Birinin omuzuna dayayıp başımı, huzur bulmak istiyorum.
Bir insan arıyorum, hiç tanımadığım.
Omuzuna dayanıp sığınmak istiyorum sıcaklığına.
Onunla konuşmak istemiyorum.
Ruhumdaki fırtına dinince hiçbirşey söylemeden ayrılmak istiyorum.
Ama kim?
Bazen diyorum ki önceden birileri mi vardı, yaslanıp ağlayabildiğin?
Yoktu.
Duvarlar vardı, aynalar ve sen vardın.
Kimsecikler yoktu başka...
Niye yapamıyorsun eskisi gibi?..
Kendini mi yitirdin artık?
Belki o da tükendi.
Ah ne olurdu, ne olurdu sanki.
İçimdekileri bir çözebilsem,
Mutlu olmayı becerebilsem.


	Logged

kimyaöğretmeni

Hero Member

Offline

Cinsiyet: Bayan

Mesaj Sayısı: 5719

kimya öğretmeni ;)

Ynt: İçimdekileri bir çözebilsem, Mutlu olmayı becerebilsem

« Yanıtla #1 : Aralık 22, 2007, 08:50:00 ÖÖ »

saolun paylaşım içinnn
ama fazla karamsar yazıı Embarrassed


	Logged

Ayakta ölmek diz üstü yaşamaktan daha çok onur vericidir...!

professorzahid

Ziyaretçi

Ynt: İçimdekileri bir çözebilsem, Mutlu olmayı becerebilsem

« Yanıtla #2 : Aralık 22, 2007, 12:43:28 ÖS »

siz de sağolun... karamsarlığa gelince kusura bakmayın ama hayat böyle olduğu için belki de böyle oluyor... mesela;okulda siz elinizden geldiğince öğrencileriniz için çabalıyorsunuz ve onların her yönden hem kendilerine hem de diğer insalara karşı faydalı olmasını sağlamaya çalışıyorsunuz ve bu işe bir umutla ve iyimserlikle başlıyorsunuz ama bakıyorsunuz ki;önünüzde o kadar engel var ki...yapmak istediğiniz öğretmenlik ve üniversiteyi bitirip heyecanla başladığınız bu meslek meğerse ne kadar zormuş farkediyorsunuz ha bu demek değil ki pes edeceğim veya bırakacağım bu demektir ki mücadele etmeme gerekiyor ama ne yapayım biraz da bu durum insanı karamsarlığa sürüklemiyor da değil ....


	Logged

kimyaöğretmeni

Hero Member

Offline

Cinsiyet: Bayan

Mesaj Sayısı: 5719

kimya öğretmeni ;)

Ynt: İçimdekileri bir çözebilsem, Mutlu olmayı becerebilsem

« Yanıtla #3 : Aralık 22, 2007, 01:39:05 ÖS »

olsun mutlu yaşamak varrr..mutsuz hayata devam etmek varrr...
bence ilk şık
çünkü o zaman daha verim alıyorum işimdennn Wink


	Logged

Ayakta ölmek diz üstü yaşamaktan daha çok onur vericidir...!

professorzahid

Ziyaretçi

Ynt: İçimdekileri bir çözebilsem, Mutlu olmayı becerebilsem

« Yanıtla #4 : Aralık 22, 2007, 09:20:42 ÖS »

tabii ki her şeye rağmen hayata gülümsemek ilk şart.... dediğim gibi bazen insanın elinde değil karamsar olmamak ama içimizde bulunana yaşama sevinci ve insanlara faydalı olma isteği bir şeyler yapabilme arzusu içimizdeki meleği hep uyanık tutarak bizim mutlu olmamızı sağlayacaktır....yeter ki biz teslim olmayalım ve ışığımızı kaybetmeyelim...


	Logged

Sayfa: [1]

Yazdır

« önceki sonraki »

	Gönderen	Konu: İçimdekileri bir çözebilsem, Mutlu olmayı becerebilsem (Okunma Sayısı 386 defa)
0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.