Avrupa’da XV ve XVI. Yüzyılda yaÅŸanan rönesans  hareketinin düşüncesine, bu dönemin felsefe anlayışı.
 
DÖNEMİN GENEL ÖZELLİKLERİ

Rönesans felsefesine damgasını vuran akım, hiç kuşku yok ki, hümanizm olmuştur. Bu dönem felsefesi, insan merkezli bir felsefedir.

 Rönesansın, insanüstü olana ya da yalnızca doÄŸal olana karşı, insani boyutu ön plana çıkartan felsefesi, doÄŸal olarak, insan bilgisiyle ilgili problemleri göz ardı ettiÄŸi ve mutlak bir gerçekliÄŸin mutlak bir bilgisine sahip olma varsayımının, insanın aktüel bilgisine hiçbir katkı saÄŸlamadığı düşünülen mutlakçılığa; insanın biliÅŸsel faaliyetlerdeki etkinliÄŸini gözden kaçırdığına, ve bütün bir doÄŸayı, doÄŸanın daha aÅŸağı parçaları aracılığıyla tanımladığına inanılan doÄŸalcılığa, kısacası geçmiÅŸin metafiziÄŸiyle doÄŸa bilimlerini belirleyen insansızlaÅŸtırma ve kiÅŸiliksizleÅŸtirme sürecine karşı tavır almıştır.

Rönesans felsefesi, epistemoloji ve mantık alanında ise, bilmenin psikolojik yönlerini ve arzu, istek, duygu, amaç ve yönelimlerle kişiliğin düşünce süreçleri üzerindeki etkisini dikkate almayan rasyonalist bir bilgi anlayışına ve klasik mantığa karşı çıkmış ve pozitif, empirist bir bilgi anlayışı ve yeni bir mantık geliştirmiştir. Bu dönemde, a priori felsefelerin zorunlu düşünce doğruları, insanın bilgiye ulaşma sürecindeki somut başarılarıyla doğrulanan postülalara dönmüştür. Zorunlu doğru düşüncesi ortadan kalkarken, doğruluk insan düşüncesinin bilgilenme sürecindeki başarısına işaret eden arzu edilir bir değer olup çıkmıştır.

Rönesans felsefesinde teori ve pratik arasındaki mutlak antitez yok olup giderken, doğruluk ve yanlışlık mutlak olmayıp, bilginin sonu gelmeyen ilerlemesine bağlı ve göreli olan değerler olarak anlaşılmıştır.

Bilgi teorisi bakımından empirist bir bakış açısı sergileyen Rönesans felsefesinde, insan zihni, yalnızca dış dünyadan gelen izlenimlerin pasif bir alıcısı olarak görülmemiş, zihnin etkinliğini vurgulayan aktivizm, iradecilik, personalizm ve bireycilikle birleşmiştir.

              KISACA;

bireyselliÄŸin

yaşanan dünyaya önem vermenin

demokrasinin

bilimin

din yerine aklı öne almanın yeniden canlandırılmasıdır

         AYRICA ORTAÇAÄž'IN

dindarlığına

metafiziÄŸine

bireyselliği yok etmeyi amaçlayan Hristiyan ahlakına ve

felsefesine tepkidir