YALNIZLARIN KIZIYIM
Yalnızlık kor gibi yakıyor bedenimi
Savrulmuşum hayata bir toz bulut gibi
Kadehlerde arıyorum olmayan sevgiyi
Sigara dumanı! O da efkarımın sevgilisi
Gece oldu sokaklarda; yandı sarı lambalar
Efkarımı dağıtır yağmurlarım ve şarkılar
Her gecenin sabahında yine sessiz çığlıklar
Yalnızlığımın dili konuşur;bitmez isyanlar
Sabahlarım da olmuyor artık geceler bitmiyor
Her gün yeni bir şafak bekliyorum gelmiyor
Bir yalnızlık, bir yüreğim hayata savruluyor
Her şey benimle birlikte kuş ömrü gibi; bitiyor…
                                                                            Kübra Aydın