Tuvalet alışkanlığı kazanma, çocuğun hayatında önemli bir gelişimsel olaydır. Tuvalet eğitimine çocuğun ve anne-babanın hazır olduğu bir dönemde başlanması çok önemlidir. Çocuklara tuvalet alışkanlığını kazandırmak, çocuğun belli bir biyolojik olgunluğa ulaşması sonunda gerçekleştirilir.
 
   


Bazı çocuklar önce idrarlarını tutmayı öğrenir, bazıları ise kakalarını. Gece idrar tutma normalde gündüz tutmadan birkaç yıl daha geç öğrenilir. Çocuğun idrarını tutması kaslarını kontrol etmesiyle ilgilidir. Dolayısıyla tuvalet eğitimini kazandırma çalışmalarına 18. aydan itibaren başlanmalıdır.

Çocuk hazır olmadan kesinlikle tuvalet eğitimine başlanmamalıdır. Hazır olduğunu anlamak için de şu noktalara dikkat etmek gerekir:
 Ã‡ocuk kuru ve temiz bezi daha çok istiyor ve ıslaklıktan rahatsız oluyorsa,
 Ã‡ocuk altının deÄŸiÅŸmesinden keyif almaya baÅŸladıysa,
 Oturağın ne iÅŸe yaradığını anlıyor ve bunu anlatmaya çalışıyorsa,
 BaÅŸkalarını tuvalet yaparken izliyorsa ve kendi de yapmak istiyorsa,
 Tuvalet ile ilgili bazı kelimeleri "çiÅŸ", "kaka", "kirli", "pis", "ıslak", "oturak" gibi anlıyorsa ve tepki veriyorsa,
 Bezini dolduru doldurmaz size gelip rahatsız olduÄŸunu belli etmeye baÅŸlamışsa,
 Daha uzun süre idrar tutmayı baÅŸarabiliyorsa,
 Dolu mesane ve barsak hareketlerini hissediyorsa ve rahatsız olup; çömelme, zıplama, tutma, gezinme ve çekiÅŸtirme gibi hareketleri yapıyorsa.

Çocuk tuvalet konusunda eğitilirken; cesaretlendirilmeli, ödüllendirilmeli ve bu işlem eğlenceli hale getirilmelidir. Başkaları tuvaleti doğru bir şekilde kullanırken izlemesi sağlanmalı ve bu şekilde çiş ve kaka yapmanın normal olduğu anlatılmalıdır. Çocuk bu sürecin kontrolünü kendi elinde hissetmelidir. Eğitim süresince çocuğa sabırlı ve anlayışlı davranmak herşeyi daha da kolaylaştıracağı unutulmamalıdır.

Eğitime başlarken izlenecek yollar şunlardır:
 Oturak çocuÄŸun en sevdiÄŸi eÅŸyalardan biri olcak ÅŸekilde planlanmalıdır. Oturak bir çeÅŸit koltuk ya da sandalye gibi düşündürülmeli, kendisine özel bir eÅŸya olduÄŸu anlatılmalı ve burada hem çiÅŸ, kaka yapılacağı hem de güzel vakit geçirebileceÄŸi bir ortam olduÄŸu hissettirilmelidir.
 Oturak rahat ve çocuÄŸa uygun olmalıdır. Ayrıca yer hizasında olması gerekir. Çünkü, çocuk kaka yaparken mutlaka ayakları yere basar durumda olmalıdır. Böylece ayaklarından hem itme gücü alacak hem de kendini güvende hissedecektir.
 Oturakta uzun kalabilmesi için masal anlatmak, ÅŸarkı söylemek gibi oyunlarla iÅŸ hem eÄŸlenceli hale getirilebilir hem de sık sık oturaktan kalkması engellenebilir.
 Ã–dül olarak sevdiÄŸi yiyecekler verilebilir, sevdiÄŸi bir oyun oynanabilir.
 Ã‡ocuk çiÅŸ ya da kaka belirtisi verdiÄŸinde (yüz ifadesi, hareketleri, gaz çıkarma, huzursuzlanma gibi) oturaÄŸa gitmeye ikna edilmelidir. ÇiÅŸ ve kakanın dışarı çıkmak için onun yardımına ihtiyacı olduÄŸunu anlatılmalı ve onların dışarı çıkması ile daha da rahatlayacağı söylenmelidir.
 Ã–zellikle yemekler 15-20 dakika sonra ve uykudan uyanır uyanmaz çiÅŸ ve kaka yapma isteÄŸi olabileceÄŸi unutulmamalı ve bu zamanlarda oturaÄŸa giderek az da olsa tuvaletini yapması saÄŸlanmalıdır.
 Ã‡ocuk oturakta oturmaktan sıkıldıysa ya da yapmak istemiyorsa zorlanmamalı ve uzun uzun oturtulmamalıdır.
 Ã‡ocuk tuvalet eÄŸitimi esnasında sevgi sözcükleri ve davranışlarla övülmeli, hoÅŸlandığı ÅŸeyler ile ödüllendirilmelidir.
 Bu eÄŸitim döneminde altına kaçırdığında, yumuÅŸak bir dille yaptığının yanlış olduÄŸunu ama böyle kazaların olabileceÄŸini bir daha dikkatli olması gerektiÄŸini ve büyük çocukların böyle ÅŸeyler yapmasının doÄŸru olmadığını eleÅŸtirel bir dille söylemek onların biraz daha önem vermesini saÄŸlayacaktır. Bağırmak, cezalandırmak ve azarlamak 2 yaşındaki bir çocuÄŸu iÅŸbirliÄŸinden uzaklaÅŸtırır.
 OturaÄŸa tam anlamı ile alıştığında bez mutlaka gündüzleri kullanım dışı bırakılmalı ve eÄŸitim külotları giydirilmelidir. Öğle ve gece uykularında bez ilk aÅŸamada kullanılmaya devam edilebilir.

Tuvalet eğitimi konusunda çocuk isteksiz ise ve sürekli direniyorsa, çocuğun motivasyonunu uyandırmak için ona tam sorumluluk ve bazı teşvik edici öğeler sunulmalıdır. Çocuğa tuvalet konusunda çok fazla konferans vermek ve hatırlatmalarda bulunmak işi daha da zorlaştıracağından bu tip konuşmalara son verilmelidir. Bir kereye mahsus gerekli bilgi verildikten ve yapması gereken söylendikten sonra, gün içinde çocuk tuvalete gitme kararını kendi vermelidir. Onun kendi başına iş görmesi, yaşadığı başarı duygusu ve bunu sözlerle desteklemeniz onun cesaretini daha farklı yönde etkileyecektir.

Çocuğun çişini ya da kakasını tuvalete yapmasıyla ona ödül olarak yıldız ya da artı vermek bunu da onun görebileceği bir yere asmak, daha da isteklendirmeyi sağlayabilir. Ne kadar çok artısı ve yıldızı birikirse ona göre küçük ödüller verilebilir. Ayrıca ufak bir direnme halinde her fırsatta bez ya da külot seçimi ona bırakılmalıdır. Eğer külot giymek istiyorsa çiş ve kaka geldiğinde yapması gerekenler yumuşak bir dille tekrar anlatılmalıdır. Çocuk yuva ve kreşe gidiyorsa ya da bakıcı ile kalıyorsa aynı uygulamaların mutlaka onlar tarafından da yapılmasını isteyin
 

biÅŸey deÄŸil bencede