TOMURCUKLARININ  DERDÄ°NDE  OLMAYAN  AÄžAÇ  ODUNDUR.(N.Fazıl)Köklerimizin ve tomurcuklarımızın bir ömür derdi ve muhafazası içinde olmamız, iki dünyada da varlık meselemizdir.

Tarihte bu derdi çektiğimizde başka dertleri çekmemişizdir. Bu derdi çekmediğimizde de bütün dertleri çekmek mecburiyetinde kalmışızdır.

Dolayısıyla bu derdi çekmek boynumuzun borcu.

Fakat önce bu derdin özünü oluşturan tomurcukların, yani ferde ve millete ait tarihten bu yana varlık ağacımızdaki bütün tomurcukların neler olduğunu iyi bilmek zaruretimiz var. Bunların içinde bilhassa;

Îmanımız, vatanımız, bayrağımız, kimliğimiz, kültürümüz ve medeniyetimiz olan tomurcukları çok iyi bilmek durumundayız. Çünkü bu tomurcuklar, milletçe varlık tomurcuklarımız.
Sonra;

Dünümüz, bugünümüz, yarınımız, sanatımız, davranışlarımız, başarılarımız, omuzlarımızdaki defterlerimiz… hepsi bizi oluşturan tomurcuklar.
Ve daha niceleri…

Dün eğitimde bu tomurcukların derdi ile yetiştirilen Sinanlar, vücut olarak 50 yaşında iken akıl ve gönül olarak 500 yaşında bir kıvam elde ettiler ve arkalarında çil çil kubbeler bıraktılar. Şimdilerde ise 40 yaşında olduğu hâlde 4 yaşında yaşayanlar dolu. Âkif buna esefle bakın ne diyor:

Hayâtı anlamıyor... Çünkü görmüyor, okuyor;
Zavallı kırkına gelmiş de ağzı süt kokuyor!

Bu tipler, Necip Fazıl’ın dediği gibi, zamanında;

Annesi gül koklasa, ağzı gül kokan çocuk;
Ağaç içinde ağaç geliştiren tomurcuk...

bakışıyla yetiştirilseydi, 40 yaşında iken 4 değil, Sinanlar gibi 400, 500, 600 yıllık bir yaşı yakalamış olacaklardı.

Derdi çekilirse bu mümkün.

Çünkü bütün başarılar dertlenmelerin arkasında gelir. Çekmeden hangi sancıyı çekebilir insan? Ya da duymadan hangi sesi işitebilir? Ya da bakmadan hangi varlığı görebilir? Bu üç suale de «hiçbiri», «her», «birkaç», «kolay», «zor», «dış», «iç» ya da «bunların tamamı» şeklinde cevap verebiliriz. Dertlenmenin seviye ve yangınına göre.

Ya yüce gayeler için, yüksek duygular için, yüz akı bir neslin yetişmesi için? Dinî, millî ve mânevî tomurcukların derdi, üzerinde yaşadığımız topraklardaki tomurcukların derdi de aynı derecede bizleri uyanık tutuyor.(M.Ali Eşmeli’nin Yüzakı dergisindeki yazısından özetlenmiştir.)

çok beğendim teşekkürler