Sessizlik üşümektir, çaresizliğin kederin orta yerinde bırakıverir insanı...Kolay mı zannedersin eskitmiş omuzlarımı söylenmemişlerin ağırlığı. Zor oldu kefenimin ağzını açmak çatıya saklanmış heyecanın tozlarını silkelemek...Senden ayrılınca hiç bir kelimeye ihanet etmeden kelimelerinin hepsini gönül lugatımdan çıkarmıştım çünkü.Kalbine isabet etmiş her sözüm nasıl yabancı yüreklerde yer edinebilirlerdi?
Sessizliği bozmak vefadır “en uzağımsın” gerçekliğinden kaçmaktır bir cevap yazmak. her aşk en az bir kez vefayı hak etmiştir bir kez sorulacak iyi misin sorusunu, bize değil aşkımıza yazıyorum, ay kuşunun vefasına , mavi göğe penceremin kuşlarına yazıyorum bu vefayı en yakınım olduğun zamanlara gönderme niyetiyle yazıyorum...Mektubunda ilk yaralayan kelimelerinin kokusuydu oysa hatırlıyorum ilk seni seviyorum’un kokusunu...üzgünüm sevdiğim sağa sola savrulan zaman yıpratmış aşkımızı!
Sevgi de terk edenin failini beni yapman vicdanını rahatlatır mı sanırsın? Seni uzaklığa rağmen sevmekten beraat eder mi beni yargılamak.
Kırık aynaya düşen hatıralar, aynanın hangi yönünden yansısam derin çizgilerle yüreğime kazılan sınırların vardı. Her sınır bir parça alıp götürmüş kalbimden okuyunca mektubunu geride kalanlarla kedere daldım yeniden. Ne zaman biz’e gitmeye kalksak ayağımıza batan yalanları karanlık engebeli yolları aşmaya çalışırdık..’Sen ve ben’ de olduğu kadar ‘biz’ de birbirimizi sevemiyorduk. Sadakat yalanı bu mektup, ellerinin dokunuşu hala sıcakken zarfın üzerinde ayrılışımızdan bahsetmemesini murad etmiştim. Bir mümin nasıl inanıyorsa ölümden sonraki hayata ikinci bir dirilişe ertele aşkımızı,ama ne olur bitti deme. Bırak başka aşklarda yaşasın razıyım ama bitti deme...
Kandırışların görmeyi engellediği sessizliğin, sahnedeyiz hala perdeyi kapama daha güldüreceğim çok çocuk var,kuklalara yeni replikler ezberlettim..İnan ki teklemeden sahici sözleri var, seyircisine konuşurken bir eğilişi var hayran olmamak elde değil...Büyük bir sirk burası buradaki palyaçoları başka bir yerde bulamazsın dedi annem. Hiç birisinin kırmızı burunları al yanakları yok ya da boyalı yüzleri ayakları değil burunları uzun. Ateş çemberinden de aslanları değil Leylaları geçiriyorlar...Sıkılıyorum annem sesleniyor cemre yine çamur etmişsin yüreğini anlamayacağımı mı zannediyorsun gözlerini saklamayı unutmuşsun rezil ettin beni misafirlere.
Annecim özür dilerim olmaz bir daha ama çamur leke tutmaz bir ölçek çivitle babamın duasını karıştır suya dokunuşundaki merhametle çitele bir şey kalmaz inan kuruyunca...İnanmadı annem ağladı boynunu büken kalbine çamur bulaştıranı düşünürsün hala... geçmişe dalıyorum üşüdüğümü fark ediyorum dudaklarım mosmor uzun bir palyaço yaklaşıyor yanıma çıkaramıyorum nereden tanıştığımızı ben telaşla kalbimdeki kan lekelerini siliyorum...İzin almadan -seni eğlendirmekle görevlendirildim,yeni ülkelerden tek bir iklimden güzden bahsedeceğim, kuş dilini öğreteceğim diyor. O an bir aşk giriyor çocukluğuma yeni bir lisanı oluyor yüreğimin yeni bir anlamı gülüşümün.
Her cumartesi bir bahar getiriyor bekleyen yanıma haziranda sabır düşürüyor. Yalnızca sen olan bir kalabalık giriyor ömrüme herkes sen oluyor. Engel ve mesafenin yüreğini büyütmesine söz ver diyorum gülüyor, küçük müsün cahil misin? Ne biçim palyaçosun daha tanışalı bir mevsim oldu gerçekleri vurdun yüzüme git başka çocukları eğlendir desem de bırakmıyor yakamı... Ağlıyorum sevmiyorum renkli düğmelerini of bu kadar renk kalbimi karartıyor karanlıkta kalmak istiyorum karanlığı olmak istiyorum bu palyaçonun. Doğduğumdan beri ışık yakıyor canımı, senin gibilerin ışığı olmak istemiyorum...sonunda beceremiyoruz, gidiyor engelleri bahane ederek..Her palyaço bir bahar sonunu hazırlıyor çocuk yürekte bir ay batırıyor yüzlerde...
Mesafe hırçınlaştırmış yüreğini ama biliyorum bana değil bu isyan ayrılıkla savurduğumuz ömrümüze.Ama bize isyan etme sevdin madem nasıl vazgeçersin bıçak yarası gibi mutlaka izi kalır yürekte...
Ayrılık kan bağışımızdı can çekişen aşkın, rahat bir nefes alır ölüm döşeğinde. Sitem eden dilin daha bir kapıyor gözlerimi, ama bil ki gitmek fedakarlık.
Aşk çok acımasız görmeden sevmeyi dokunmadan heyecanlanmayı bekliyor.. “uzak dur bırakma beni” …
