Muradname
 
Ruhumun ebemkuşağıyla sarmalanmış teninde, sonbahar tablolarını andıran bir keyif, fırçanın yorgun hamlelerinden feyiz almışçasına salınırken, tamam olmanın derin huzuru nasıl da hoş! Koş gönül… Ötelerden ötelere koş! Şevk ile dudak dudağa çırpınan eylül sürgünleriyle mor bir hülyanın eteğine yapışan limon ağaçlarından duyun sefayı… Akdeniz dahi öğrenmişse vefayı… Aramadan bulmuş olmak neşesidir aynalarda parıldayan, ille de şifayı!

Rüzgârın belinden kavrayarak büktüğü mahcup çamların gölgesinde son şarkılarını terennüm eden cırcır böcekleri şahittir ayın bulutların omzuna yaslandığına… Yaz yorgunu akşamların serinlikten henüz nasip almamış ilk saatlerine perçinlenen tat ile kamaşan dilin sözü ne de keskindir… Siyah beyaz fotoğraflar zamanından devşirilmiş gibi avuçlarımda yeşeren saadet çiçeğini okşamaya dahi kıyamazken, şükür rubaileriyle başı dönen kalemim nasıl yazsın? Sen ey helal burcunda salınan hilal! Ne kadar latif ve ne kadar şive nazsın… Mermerlere damlayan suyun hafifliğinde bir durulukla fışkırır can hazinesi aşk haziresinden…
Torosların geniş ailesine mensup küçük tepelerin toy kurduğu ufka dalarken fağfur fincan içinde yüreğim gibi köpüren kahvenin mazi kokan buğusunda titreyişimi gören Zühre yıldızının ayağı kaldı kadifeden bir karanlığa bürünmüş semada… İşte o vakit tamam olduğu fısıldadı kulağıma rüzgâr… Ah dide-i nur… Ah cemaliyle bahtımı ak eyleyen Nigar! Söylemeye takatim olsa daha neler var…
Vuslatı yazmak ne zor imiş meğer! Girdab-ı neşeden kelime devşirmek, ilhamın ham tecessüslerini dil kazanında pişirmek… Sus gelen lügatimin kabahati yoktur mest-i nazım! Şaşkınlığım beni terk etmedikçe çağlayanlardan bir avuç su kaçırmak pek müşkül olacak… Ve yangınları misafir ettiğim can kafesimde ben denen yarım için için biz kıvamında kül olacak… Yağmur öncesi bir kavurucu sıcak ayarında bir sükûttur tutulduğum… Tarihler şahit… Bir tutam söz kırıntısıyla vakidir avutulduğum… Külliyatın ayak sesleridir bu sükût… Hem nasıl olmasın? Külliyen sen olmuşum… Seni beni kaybettiğim yerde bulmuşum… Cana reha veren tebessümündür ifadem ve hızım! Bu sebepten pek bilinmedik bir perdeden çınlatır gökkubbeyi şen avazım…
Yaseminler pek alıngan bu dem… Mavi ile beyazın yarışından ötürü hangi yöne savrulacağını şaşırmış yaseminlerin haline içerledim bir müddet… O yaseminler ki dert ortağımdır. Şimdi dert dinlemek makamında ben varım… Sen geldin ve ben dertliler kervanından kaydımı sildirdim. Bu kutlu müjdeyi de çiçeklerin alayına bildirdim. Gül ve bülbülün bezmine dudak büken kasımpatılar ortancalarla bir olup gıybetime doymaya dursun, ben eren şad gönüllerin geçtiği takın altından saadetin sırça köşküne girdim. Bu telaş içinde kelimeler kaydı elimden… İpi kopan bir tesbihin taneleri gibi saçıldılar yere… Şimdi eğilip toplamaya başladım. İmamenin alnına hak edilmiş üç harfin derin hazzıyla can heybeme birer birer taşıyorum. Biliyor musun Serfirazım! Ben şimdi o hep hasretkar kelimelerle yazdığımı yaşıyorum…
Belirsizliklerin beyaz bir tül içinde hüküm yakutuyla işlenmiş murad elbisesini giymesiyle tüten ocağımın ışığı… Güneşi gözlerine nakşetmiş bu şairin sükûtu keyiftendir unutma! Altın zamanlar fevkine erdiğinde, gümüşten bir katar yola çıkar şüphesiz… Ve her katar nihayet sana varır kuzucağım…
Malum… Ben ceylanıyla dirlik bulmuş karlı bir dağım…
Güler Kafa 

alıntı