Biri varmış biri yokmuş…
 
Bu yazıda biri(leri) olmayacak… tüm hissiyat silenecek, buraya akseden sade bir ruh kalacak geriye… kimlikten arınmış ve sıyrılmış endişeden…
Tek olabilmenin acz ve fakrini, tek olabilmenin özgürlüğüne denk sayarsak, yalnızlık da sevilir öyleyse!?


Uyandığında gözlerinde bir hayal olmadan, rüyana kimsecikler girmede, sen sadece senleyken, yeni cümleler kurmaya hazırken yüreğin,biri çat kapı gelse ne yaparsın o zaman? Sen de “çat “ diye kapatır mısın onun yüzüne kapıyı? Kapatabilir misin? Sen o kadar özgür müsün , arınmış mısın ki yüklerinden; kendi yüreğinden , düşlerinden, gözlerinden –ki onu görmüştür bir kez- Yok… sen kambur bir gururla daha ne kadar yaşayabilirsin ki böylece…?

Bu yazıda “biri” olmayacak demiştim sana ey boş sayfam ey yazılmamışlığımdan bir parçam, ey sevgili değil; sevgisiz günlüğüm… ne de çabuk böyle ihanetim sana…

Yok, sakin olalım, hemen bu ilk sayfanın satırlarını tüketme öyle, .dur önce bir dinle! Bir şeyleri yok saymak için önce var olduğunu bilmeliyim…

Hangi ruha deysem şimdi titrek bir ses duyuyorum derinlerden… bu, değdiğim ruhun bir itirazı mı, benim ruhumun incinişinin sesi mi..? işte bunu anlamak için , kendime her zaman biraz aralık kapım’dan bana bakıyorum… biri bana titreyen de sensin, itiraz eden de diyor duyuyorum, susuyorum… içim susuyor… sessizlik boylu boyunca uzanıyor sokak sokak ruhuma… kendime araladığım kapıyı biraz daha açıyorum… sonra… ve sonra her şey ayan beyan görünüyor işte..! içeride benden başka herkes bana gülümsüyor..!

08.07.2007


Zeynep Çevik 
 
alıntı