Bazen susuyoruz, seviyoruz delicesine,ama susuyoruz. Yarın diyoruz, yarın söyleyeceğim diyoruz. Ve devam ediyoruz delicesine sevmelerimize...



 GüneÅŸ batıyor,herkes kendi köşesine çekiliyor. Düşünmeye baÅŸlıyoruz; düşünüyoruz, düşünüyoruz, düşünüyoruz.



 Meslek diyoruz, kariyer diyoruz, sabah kalktığımızda yine herÅŸeyden önce onu düşünmeye baÅŸlıyoruz. Ve biz yine ÅŸu zavallı kelimeyi tekrarlayıp duruyoruz; YARIN, YARIN, YARIN...



 ÃœÃ§ günlük ömrümüzü dün-bugün-yarın olarak deÄŸil de yarın-yarın-yarın olarak üçlüyor, ikilemler arasında geçen vaktin farkına varamıyoruz.



 O yarınlar,aylar oluyor; o yarınlar yıllar oluyor. Kimimiz yeni sevdalarla, kimimiz aslalarla yola devam ediyoruz. Gün geliyor o yarınları dün olmuÅŸ bir ÅŸekilde diploma diye elimize alıyoruz. Bir mezuniyet töreninde belki herkesten habersiz havada çarpışıyor keplerimiz, oysa yarınlarda kavuÅŸacaktı ellerimiz...



 Sonrası kabus...



 Ä°ÅŸ arıyoruz deli gibi,aÅŸ arıyoruz. Vakit gece yarısına gelince yine düşünmeye baÅŸlıyoruz. Bir tarafta onun resimleri, bir tarafta diploma... Yarın sözcüğüne lanet etmeye baÅŸlıyoruz. Belki bir iÅŸ buluyoruz, aÅŸ buluyoruz ama hala aÅŸk arıyoruz.



 Yüksek lisanslara devam ediyoruz, kariyer peÅŸinde sürükleniyoruz. Projeler hazırlıyoruz, iÅŸ adamlarına akıl veriyoruz. Ama hep nerdeydi benim aklım diyoruz!!!



 Aslında çoÄŸumuz o kaçırmadan izlediÄŸimiz dizilerdeki karakterleri oynuyoruz. Deniz oluyoruz, Aliye diyoruz. Bir Ä°stanbul Masalı'nın Ä°zmir versiyonunu çeviriyoruz farkına bile varamıyoruz.



 Yarın yapışıyor artık yakamıza, alışkanlığımız oluyor, felaketimiz oluyor soranlara da "Dünden iyi,yarından kötüyüm." demeye baÅŸlıyoruz.



 Peki neden söyleyemiyoruz?



 Bazen altı sıfır atılan o kağıt parçası baÄŸlıyor dilimizi, yaÅŸam standartlarının farklılığı susmamızı istiyor kimi zaman, bazen de uyuÅŸmaz kafalar diyoruz denemekten korkuyoruz. Tanışmıyoruz, tanımıyoruz ama gece gündüz düşünüyoruz. AÅŸkın eÅŸitlik aramadığını aksine yaratacağını kabullenemiyoruz.



 Söyleyenler bazen mutluluÄŸu buluyor,susanlar yarın konuÅŸacağım diyor, bazen ayrılıklar oluyor yeni sevdalara yelken açıyoruz. Ama mutlaka bir yerlerde susup kalıyoruz.



 Susmayınca da başımıza gelenler ders oluyor; gözlerimizin içine ışıl ışıl gülümseyen gözleri karşımıza alıp konuÅŸunca aslında arkadaÅŸ olduÄŸumuzu ve hep öyle kalmamız gerektiÄŸini duyuyoruz, ÅŸaşırıyoruz. Seveni sevemiyor, sevdiÄŸimize de hazin bir ah çekiyoruz.



 Kimimiz aÅŸka soÄŸuyor üç dört günlük intiharlara dalıyor sevmeden deÄŸer vermeden düşünmeden, kimimiz mutluÄŸu buluyoruz fakülte cafelerinde düğün gününü hesaplıyoruz, kimimizde hala oturmuÅŸ baykuÅŸ gibi düşünüyoruz.



 YARIN Ä°LK İŞİM KONUÅžMAK OLACAK ARKADAÅž!!!

ybugunun degerini bilmeden yarini kuramazsin

çook güzel bir yazı, paylaşımın için teşekkürler. farkındamısınız arkadaşlar insanlar çoğu zaman duygusal zekası ile hareket etmiyor, herşeyde bir mantık arıyor. mutlu olmayı bilmiyorlarr, bence sevmek başarının ilk adımıdır.