Sensizliğin müebbetindeyim Sevdam...
GidiÅŸinden arta koskoca bir sensizlik doÄŸuyor geceme,
Şafağının gölgesinde hasretin yeşeren…
Zamanın maharetli elleri,yokluğunu yüreğime nakış nakış işlerken;
Gözyaşımın acı seremonisi eşliğinde uğurluyorum seni, yüreğimden hasret
ÅŸehrine..

İnan üzülmüyorum Sevdam.
Nasılsa rüzgar;
Saçlarına konan yağmur kristallerinin bestesini okuyarak çarpacak,
Serseri sokaklarımın köhne köşelerine.
Zaman sensizliği işleyecek yüreğimin her zerresine,
Ah bir bilsen ne fırtınalar kopar her gece
Gözyaşımın hasret denizinde…
Üzülmüyorum işte…
Şiirler nasılsa şairlerin kaleminden sıyrılıp esecek yüreğime,
Bülbüller yokluğunu mısralarda şekillendirip güfte yapacak sensizliğe…

Yüreğim ise,saniyelerin sessizliğe diz çöküşünden beri
Sensizlik türküsünün sağır esaretinde..

Şimdi gecenin sabıkalı yalnızlığında kah senli kah sensiz, kazırım imkansız
sevdamı yüreğimin ta şurasına…
Derbeder sokaklarda  esen rüzgar, bırakmış ahengini saniyelerin tozlu
sayfasına
Bak Ağır Sevdam.Gözlerim yine sensizliğe küsmüş, kapatmış perdelerini
yokluğunun yamacına…
Güzelliğine diz çöken ay, sarılmış karanlığın namahrem kucağına…
Ölüm biraz daha aşina olmuş, biraz daha yanaşmış hayat ırmağıma..
Sensizliğin buruk isyanı dudaklarımdan damla damla yeryüzüne düşerken,
Yokluğunun zorunlu seyircisi olarak yaşıyorum bu sinemada…
Bana verilen rol ise imkansız bir sevda…

Hani sensiz olmak var ya, hani sensizliğin hazanında yaşamak…
Hani yalnızlığımın katili olan sensizlik var ya,
Karanlığın ellerinden, bir çığ gibi düşüyor omuzlarıma..
Kaldırımlar koymuş postasını, duvarlar sitemli bana …
Gündüzler kırmış kalemimi, kader SEVDİĞİM için ferman çıkarmış başıma…
İki buçuk damla gözyaşımı, adını zikreden yorgun nefesimi, emanet ediyorum,
Rüzgarın takatsiz kollarına
Mısralarımı rüzgara sürgünlüyorum. Her şiirimi alıp, kaderden firari olarak
bırakacak yüreğinin sevdalı sularına…

Ellerin var nasır tutmuş yüreğimin bitkin ellerine,
Hayalin gizli,sensizliÄŸin kahpe saniyelerinde,
Zaman sensizliği esmiş, kader umutsuzluk mührünü bırakmış namahrem
gözlerime…

Bir özlem tutturmuşum ki,öylece sarılmışım denizin mahur bedenine…
Vuslat çaresizce gardiyanlığa tayin edilmiş,
Kader mahkemesi bana sensizliğin müebbetini vermiş,
Hayatım ise satır aralarında kelepçelenmiş..
Ömrüm üç noktanın ilkinde tükenmiş…

Titrek ellerimle okşarken gecenin sen kokan saçlarını
Umudum bahara ertelenmiÅŸ,
Bahar ise çoktan seninle beraber Gönül Şehrimi terk etmiş…
Hislerim sensizlikte, her nefeste yeşerirken, umudum sensizliğin gölgesinde
tükenmiş…,
Şimdi gecenin ihtiyar kodesinde, gözlerinin zindanında,
Ölümün penceresinden görünür sevdam, ay ışığının ak dudaklarında…
Zaman yokluğunda durdu Ağır Sevdam…

Bu saatlerde gece benim ÅŸiirimi okuyacak pencerene..
Bir gözyaşı olacağım pencerenin buğusunda çırpınarak, eriyen..
Bir şiir yazacağım şairlerin mısralarını katleden..
Ve bir isimle veda edeceÄŸim bu AÄŸustosa..
Kaderin kurduğu dar ağacına çıkacağım kaygısızca…
Ay ışığının dudaklarında yaşayacağım sevdamın nihayetini.
Son arzum sorulduÄŸunda,
Dudaklarımdan ölümün ellerine dökülen iki kelime ile sarsılacak dünya…
AÄžIR SEVDAM!


MUHAMMED CAGRI CÄ°HANGÄ°R