|
kırçicegi
|
 |
« : Temmuz 29, 2008, 03:47:30 ÖS » |
|
Elimiz kanlıdır, hiçbir cana kıyma deriz. Gözümüz yaşlıdır, teselli ederiz. Her isyan edilesi durumda susarız da, susma sakın konuş deriz. Ne kadar zayıf olsak da güçlü görünmek isteriz. Ne kadar az bilsek de, çok biliyormuş gibi yaparız. Söyleyecek ne kalmıştır, ama bulmalıyızdır. Bütün doğrular söylense de, evirip çevirip yine dillendiririz.
Hep kendimize yazarız aslında tüm yazdıklarımızı. Kovduğumuz ayağımıza gitme diyen de, susan dilimize konuş diyen de biziz. Yutkunsak da istemiyor gibi yazmalıyızdır, korksak da cesur bir yürek olmalıyız. Utanmayız, yüzümüze bir kızarıklık ekleriz, aldırmayız, umursamış gibi yaparız.
Her yazı biraz yazanı anlatır. Tüm birinci, ikinci, üçüncü tekil/çoğul şahıslarda o vardır. Düşen de odur, kalkan da. Yanılan da odur, doğruyu bulan/bulmaya çalışan da. Kazanan ve kaybeden yine odur. Başkasının kıyafetini giyip kendi olan, kendi bedeninde kendine yabancı olan, evet odur.
Her yazı, okunduğunda başka bir yazı olur. Ölüm okuyanın ölümüdür artık. Korku okuyanın korkusu. Ağlayan da gülen de okuyucudur. Tüm güçlü satırlarda kendi zayıflığını bulur. Tüm doğrularda kendi yanlışını, tüm cesaret gösterilerinde kendi korkularını bulduğu gibi.
Her yazı biraz düne aittir, biraz bugüne ve elbette biraz da yarının yazısıdır. Geçip gidenler oradadır: Ardına bakıp tekrar görebilirsin. Şu anda yaşananlar/hissedilenler/düşünülenler ondadır: Durup izleyebilirsin. Yarın olacaklar/olması temenni edilenler yazıdadır: Bekleyip yaşayabilirsin.
Her yazı biraz resimdir, bulanık bir resim. Sen nasıl görmek istiyorsan öyle şekil verirsin. Sana genel çizgilerini verir, ayrıntılarını sen çizersin. Sana renkleri verir, boşlukları sen doldurursun. Zihnine ve kalbine göre bir resim oluşturursun.
Her yazı, biraz itiraftır. Eli kanlı olanın kanını, ağlayanın gözyaşını, susanın sessizliğini, zayıfın güçsüzlüğünü, cahilin bilgisizliğini, ne kadar gizlese de fark edersin.
Her yazı bir (az) tükeniştir. Son cümle okunur ve biter.
|
