Bitimsiz Yalnızlık

  Gittiğinden beri gözlerim hep yarı açık…Uyku ile uyanıklık arasında gidip geliyorum.Tam uyansam,yokluğunun korkunç gerçeğiyle karşılaşacağım,istemiyorum.Uyusam,rüyalarıma gireceksin,unutmaya çalışırken seni yine beynime işleyeceksin.Çözemediğim çelişki…

  Ağladığım zamanlara acıyorum,oturup birde bunun için ağlıyorum.Sulu gözlü bi adam oldum çıktım.İçimdeki boşluğun büyüklüğünü tarif edemem sana.Hiçbir şeyle dolduramıyorum,kimseyi senin yerine koyamıyorum.Oysa özledim birinin elini tutmayı;gözlerinin içine bakıp aşkla dolmayı.

  Seni sevmeyi en çok ben bilirim oysa…Bu dünyada seni en çok ben severdim.Öyle derdin sen de hatırlasana,”çok sev beni” derdin.Ne kadar çok sevsem sana yetmezdi ve bu benim çok hoşuma giderdi.Sadece seni değil seni sevmeyide severdim ben.Sevdikçe çoğalır,büyür,dünyanın hakimi olurdum.

  Yazdıklarım hiçbir şeyi değiştirmeyecek biliyorum ki zaten diye yazmıyorum.İçimdeki büyük acıdan biraz olsun kurtulabilmek adına yapılmış beyhude şeyler işte…Tatsız tuzsuz bir hayatın,hiçbir anlamı olmayan kırıtıı gibi hissediyorum kendimi.

  Aşkı bulmak kolay olsaydı,ayrılıklar bu kadar acı verir miydi insana.Hiç kolay bulmadım seni ama gidişin…Ne kolay oldu öyle değil mi…Sen gittin rahatsın.Ben kaldım…Kalanların ruh halinin nasıl olduğuna ilişkin bilgin var mı senin?Ben sana yüreğimi koşulsuz açtım,seni sen olduğun için sevdim ve hiçbir şey beklemedim.Senin beni sevdiğine inandım,huzur buldum,mutluluk buldum.Bocaladım zaman zaman,tökezledim ama sana olan aşkım hiçbir zaman azalmadı.

  Gittin de azaldı mı sanki…Seni her gün bir önceki günden daha fazla seviyorum ve inan bana artık bunu istemiyorum.Seni sevmekten,seni düşünmekten vazgeçmek istiyorum.

 Kendime yeni bir hayat kurma umudum giderek azalıyor.Yeni bir aşka bşlamaya ne gücüm ne de cesaretim var.Yaşadığım acıların tekrarlanması bu kez öldürür beni.İnsanların yüzlerine hep endişeyle bakıyorum.Bana sevgi dolu bakanlara asla aynı şekilde karşılık veremiyorum.

  Anladım ki,bitimsiz bir yalnızlık benimkisi.Bundan böyle kim girerse girsin hayatıma geçmeyecek bir yalnızlık.Senin verdiğin yalnızlık…Senden kaynaklanan yalnızlık…Hiç kimsenin yaşamak istemeyeceği bir yalnızlık…
                          MEHMET COŞKUNDENİZ

  

Sevdiklerimiz oldu, sevenlerimiz de oldu. Gidenler, dönenler
oldu; gidip de dönmeyenler oldu.
Doğanlar, ölenler oldu. Güneş bir görünüp bir kayboldu.
Kayan yıldızlar dileklerimize umut oldu. En büyük
hatamız, geçici olana “ her şeyim” demek oldu.
Bir insan, bir eşya, bir mekana “her şeyim”
dediğimizde, onu yitirmekle elimizde “hiçbir şey”
kalmamış oldu.
Yürek coğrafyamızda yaşanmış onca devasa sevgi
dahi hissettirmedi mi bize yalnızlığı? ‘Bitimsiz bir tat
aramadık mı savruluşlarda'?

Paylaşımın yüreklice benden sana tavsiye:

Hayatın ucuna tutunmalı sıkı sıkı
Becerebilmeli gülmeyi, inadına gülmeli
İnadına sevmeli ve severek yaşamalı

Hayatın ucuna tutunmalı sıkı sıkı
Becerebilmeli gülmeyi, inadına gülmeli
İnadına sevmeli ve severek yaşamalı
İŞTE OLAY BU .GEÇMİŞİN ÜZÜNTÜLERİ BİZE ASLA BİR FAYDA SAĞLAMAZ SADECE ENERJİ KAYBIDIR.BU YÜZDEN UMUTLA GELECEĞE DÖNMELİ YÜZÜMÜZÜ.