Adak yaptığım hüznüm 
      
kaybolacak hüznüm bir gün bu dağlarda

sözüm ÅŸu ki arkamdan ağıt yakacak  kadınlara

ben neden cenge tutuÅŸmuÅŸtum

çürümüş zamanla

öğretin kuşlara aşk derdiyle avunanlara

söylediğim antika türküleri saydıkca,

sayıları tükettim

tükenmedim rüzgar törpüledikce

taze ümitlerimi

şiirim dedim can versin ağıtlarınıza.

Şen kızlardan dinlediğim

truvaya aşık adamın köhne hikayesine

şimdi de dağlarda sadalarca rastlamak ne kötü

bakışlarıyla türküleri altın yaldızlı yapan adamın

sömürüşü yamalı urbalı sevgilileri

ne kötü

yavrusunu yüreğine saran ananın yanında

kutsanmış ezgilere feda edilen anaları görmek

ölüm gecesinde mutluydu dedem,

ölüpte gidince

yaş bilmeyen gözlerim sel oldu dedi ninem


uysal kasırgalara yaktığım

türkülerden beni azad edin

kapanmış yaraları depreştirmemi hoş görün

tabiblerin yaÅŸamaz dediklerini

kara bulutlarda saklayışımı da

şanlı suları zafer fermanlarını yakışımıda

olacaksa af'sız kalacak tek şeyim

bir gün bu dağlarda kaybolacak hüznüm.
 

Adem Özbay   

saÄŸolun hocam