benim ilk atamaydı.bingöle çıktı.lojmanımız vardı.tek öğretmendim.ama yöre halkı sayesinde hiç sıkıntım olmadı.elektirik ve suyumuz yoktu.gaz lambası önünde ders çalışmak, muhabbet etmek gibisi yokmuÅŸ.öğrencilerim su taşırdı.öğretmene müthiÅŸ bir deÄŸer veriyorlardı.utanıyordum bana verdikleri deÄŸere.bir garip hissediyordum kendimi.o köyün öğretmeni deÄŸildim sadece .. yeri geldi doktor,berber,avukat,hakim....herÅŸey oluyorsunuz.öyle farklı yaÅŸamları var ki..anlatamam.çok   sorunlar oldu.terör den tutun 24 gün boyunca çatıya kadar kar yaÄŸdığından dışarı çıkamamaya varan sıkıntılar açlık herÅŸey vardı.ama meyvemi aldım.o tatlı ÅŸeylere birÅŸeyler vermek ve 4 yıl geçmesine raÄŸmen her yaz tatilinde oraya tatile gitmek..haftada en az bir defa aramaları..müthiÅŸ bir duygu.
eğer insani yönlerimiz bir nebze olsun kıpırdıyorsa içimizde,, bitli saçlar sümüklü yüzler mayıslı karalastikler yırtık yamalı önlükler öyle gurur verici ki...
severek yapıyorsanız bu mesleği insan olmayı öğretiyor oralar.ama başka türlüsü çekilmez.
büyük imtihanlardan geçtim orda.tecrübesizlik,acemilik,psikolojik çöküntü.ama tedavi eden minik eller ,dua ve sevgi dolu yürekler yüzler oldukça pek kolay insanın sırtı yere gelmiyor.
hayat işte.acı çektikçe zoru gördükçe pişiyor insan.ve her birinin tadı damağımda kalmıştır.tatlı anılarım onlar benim.yine gitmem gerekirse aynı şartlara daha kötüsüne gözümü kırpmadan giderim..

elazığ dayım

dünyanın en duygularından biri olsa gerek ilk göreve başlama anı.size bir sınıf veriyorlar işte bunlar senin çocukların diyorlar.acaba daha kaç çocuğumuz olacak düşünmesi bile heyecan verici